راه است و چاه و دیده بینا و آفتاب - صنمی 10.9.2009

قانون اساسی مشروطه اولین قانون اساسی ایران بود که در ۱۴ ذی‌قعده ۱۳۲۴ هجری قمری به امضای مظفرالدین‌شاه رسید و تا سال ۱۳۵۷ که حکومت مشروطه در ایران از میان رفت، قانون اساسی ایران بود. این قانون ۵۱ ماده داشت که بیشتر به طرز کار مجلس شورای ملی و مجلس سنا مربوط می‌شد، به همین دلیل در آغاز به “نظامنامه” نیز مشهور بود.

چون این قانون بعد از موفقیت مشروطه‌خواهان در گرفتن فرمان مشروطه و با عجله تهیه شده بود و در آن ذکری از حقوق ملت و سایر ترتیبات مربوط به رابطه اختیارات حکومت و حقوق ملت نبود، “متمم قانون اساسی” تهیه شد و به تصویب مجلس رسید و محمدعلی‌شاه نیز آن را در ۲۹ شعبان ۱۳۲۵ هجری قمری امضا کرد و به رسمیت رسید، پس از آن نیز در چند نوبت با تشکیل مجلس مؤسسان برخی از مواد این قانون تغییر کرد

سلام… زندگي با همه وسعت خويش محفل ساكت غم خوردن نيست. حاصلش تن به قضا دادن و اقسردن نيست.اضطراب وهوس ديدن و ناديدن نيست.زندگي خوردن و خوابيدن نيست. زندگي جنبش جاري شدن است .زندگی کوشش و راهی شدن است از تماشاگه آغازحیات تا به جايي كه خدا مي داند

http://parvazz.wordpress.com/2009/09/02/the-constitutional-law-shrine/

http://www.youtube.com/watch?v=k1-4q3dpjjo&feature=player_embedded#

«سرزمین جاوید»

مارالان گرامی
مردمی که اینطور مسالمت آمیز در جنبش سبز خواسته های انسانیشان را مطرح می کنند، زنانی که برای لغو قوانین تبغیض آمیز به مسالمت آمیزترین شیوه ممکن تلاش می کنند و یا تمام هم و غمشان لغو مجازات اعدام کودکان است، نشان داده اند که ایرانیان چه مقدار بزرگ شده اند. این مردم حتما گوش شنوایی برای شنیدن حرف های شما دارند. مشکل شما هستید که نتوانسته اید در عصر اینترنت و ارتباطات با گروه بزرگی از هموطنانتان ارتباط برقرار کنید. موضع نهاجمی و حمله و بد وبیراه به فردوسی و هخامنشی و فرهنگ و تاریخ این اب و خاک که باب گفتگو گشودن نشد. الان هم که جنبش سبز ایرانیان بهترین فرصت برای ایجاد همدلی در بین ایرانیان است، کروه هایی مانند شما (نه همه آذربایجانیان البته) که دست یاری خواهی را که از تهران به سویتان دراز شده رد کرده اید و برای پذیرفتنش شرط و شروط می گذارید. در صورتیکه این شاید فرصت تاریخی مناسبی باشد برای نزدیک شدن ایرانیان به هم و صد البته بیان خواسته ها و انتظارات متقابل.

هزار واژه
نویسنده: داریوش همایون

عنصر دوم، جدا کردن اعتقاد از ایمان و غیر مذهبی کردن امر عمومی، نیز چنانکه دیدیم ریشه در همان عنصر نخستین دارد. هنگامی که ماهیتی (خود، در معنی هر چه گسترنده‌ترش، از خانواده تا ملت و مذهب) همه جهان را در خویش خلاصه نکرد دیگر حق را بر مدار خودش نمی‌بیند. دیگران هم می‌توانند حق داشته باشند. اصطلاح رایج، هر که با من نیست بر من نخواهد بود. من و آنکه با من نیست اگر هم از دیدگاه فلسفی در یک سطح نباشیم از دیدگاه اخلاقی، هستیم. یکی از ما احتمالا سخن درست‌تری دارد ولی هردو ما حق داریم سخنی داشته باشیم. با غیرمذهبی کردن امر عمومی، حق و باطل و کفر و ایمان و یزدان و اهریمن و روشنائی و تاریکی مقولاتی غیرسیاسی می‌شوند و با پاک کردن فرایند سیاسی از خشونت، از قلمرو عمل بیرون می‌روند ــ در قلمرو عمل، در فرایند سیاسی، هیچ‌کس همیشه برحق نیست و همه همواره دارای حق‌اند.
آنچه به این ادب سیاسی تازه در طبقه سیاسی بیرون کمک فراوان کرد کشیده شدن فرش ایدئولوژی از زیر پای آن بود. گروه‌هائی که زندگی‌های خود را در فضای ایدئولوژیک دهه‌های پس از 1940 بسر برده بودند نخست در ورشکستگی جمهوری اسلامی و سپس در فروپاشی کمونیسم، بناگزیر از بند ایدئولوژی (نه به معنی هر برنامه عمل و شیوه تفکر سیاسی، بلکه یک سیستم نظری پاسخ دهنده به همه مسائل و پرسش‌ها در قلمرو اندیشه و عمل) آزاد شدند. همه دیدند که به نام مذهب، به نام طبقه کارگر، به نام ملت تا کجاها می شود در حذف انسانیت رفت. دیدند که ایدئولوژی (به تعبیر سیاسی غربی، با I بزرگ)* هر چه باشد در پایان به مطلق‌سازی می‌رسد و هر تبهکاری و زیاده‌روی را روا می‌دارد. دید انسانگرایانه، بسیاری روشنفکران را به آن انسانیت بزرگ‌تر و عام‌تر متوجه ساخت، انسانیتی که یک سرش فرد صاحب حقوق است و سر دیگرش بشریتی که همه این کشاکش‌ها برسر اوست و اگر او نباشد در جهان هستی برای ما آدمیان چیزی نیست. غیرمذهبی کردن امر عمومی بیشتر در میان روشنفکران چپ و اسلامی روی داد. آنها به عنوان بزرگترین ستایندگان آرمانشهرها سخت نیازمند بودند که فروافتادن آن ناکجا آبادها را در گودالی که به آن زباله‌دان تاریخ می‌گویند ببینند. اما روشنفکران گرایش‌های دیگر نیز ــ اگر حتا در خلوت درون ــ نادرستی دید آمرانه و بی‌اعتنا به حقوق فردی خود را دیدند.

http://www.talash-online.com/negah/matn_49_1.html

هما ناطق، تاریخ نگار و پژوهشگر فرهنگ ایران، در کتاب در بزم حافظ خوشخوان، با دیوان حافظ نه به عنوان یک اثر ادبی بلکه به عنوان یک سند تاریخی برخورد کرده است.
رادیوفردا:

در این کتاب خانم ناطق استدلال می کند که لقب حافظ برای شمس الدین محمد در اصل به معنای سرودگو، سرودخوان و قوال است و نه الزاما حافظ قرآن. وی فهرستی از حافظان خوشخوان فراهم آورده که شاعران خنیاگر بودند. خانم اطق در این کتاب به آداب می و آداب باده نوشی نیز پرداخته است که در شعر تر حافظ شیرین سخن بازتابیده است.

هما ناطق، تاريخ‌نگار و پژوهش‌گرِ پرآوازه‌ فرهنگِ ايران، مقيم پاريس، ساليانی است در کار تحقيق درباره‌ی تاريخ شراب يا به قول خودش تاريخچه می در ايران است. وی طی اين سال‌ها توانسته است اسناد و مدارکِ ارزشمندی را در اين باره، از چهار گوشه جهان گردآوری کند و بر پايه روش‌های تاريخی بررسی نمايد.
در اين ميان، توجه او به ديوان خواجه حافظ شيرازی جلب شده و آن را چشمه‌ای سرشار برای پژوهشِ آداب و آيين‌های باده‌گساری در ايران يافته است. هما ناطق، ييش از آن‌که پژوهش خود را درباره شراب به پايان برساند کتابی دو جلدی درباره شعر حافظ تأليف کرده که جلد نخست آن را انتشارات خاوران در پاريس به چاپ رسانده است.
http://peiknet.net/05-01/news.asp?id=1019
هما ناطق و آیین بابی 2
http://rooznamehiran.blogfa.com/post-52.aspx

سلام هدیه ای برای یولداشهای گرامی مخصوصا انهایی که چندی است ازایشان بی خبریم . پیاله چی صفری سِرایدارچی ایراندوست، علی تبریزی پیمان و…

http://masnawi.blogspot.com/

در نوشته‌ها و سخنان برخی از روشنفکران ما، گاه آنچنان به افراط می‌گراید که با نفی هویت ایرانی توام می‌شود. این دست از روشنفکران که شوربختانه از بدیهی‌ترین مبانی تاریخ، آگاهیِ چندانی ندارند، با کوچک‌انگاری و خوارشماری خویشتن، از یونان چنان آرمانشهری می‌سازند که هیچ نوع کژی و کاستی در آن راهی نیست.

سه سال پیش بود که «مصطفی ملکیان» یکی از همین روشنفکران در میان دانشجویان اصفهانی به بهانه‌ی نقد «سید جواد طباطبایی» چنین گفت: «… یكی از بزرگترین دروغ‌هایی كه ما به تاریخ گفته‌ایم این است كه ما فرهنگ و تمدن عظیمی داشته‌ایم، آخه عزیز من فرهنگ و تمدن مدرك می‌خواهد
http://rouznamak.blogfa.com/cat-13.aspx

یولداش عزیز
جناب صنمی گرامی

با سلام و احترام

نگاهی می افکنیم به تئوری چرائی پیوستن “آخوند”ها به جنبش مشروطیت و اینکه خواسته اند خود را از گزند “نهضت های شیخیه و بابی گری” در امان دارند و “روشنفکران مشروطه خواه” را وادارند که بند مربوط به “دین انور و مذهب حقه” را در قانون اساسی و متم آن بگنحانند.

اگر این تئوری درست بوده باشد لازمه اش این است که روحانیون آن زمان بدون توجه به دیدگاه و پایگاه مردمی همتایان طرفدار شاه و دربار خودشان از بدو پیدایش این جنبش لابد باید از یک سو “پیروزی آن را مسلم ” از سوی دیگر “شکست و ضعف خودشان را در برابر “بابیه و شیخیه” حتمی و قطعی” پیش بینی و بلکه فرض کرده باشند که تا بتوان به “نوشیدن چنین جام زهری” تن در داد. بعد باید مطمئن هم بوده باشند که در مجلس تشکیل ناشده ناشی از انقلاب به وقوع نا پبوسته آینده حکما یا “روشنفکران و تحصیل کردگان مشروطه خواه” اکثریت را از آن خود خواهند کرد یا بلاخره آن قدر وزنی خواهند داشت که ” تشیع” را مذهب رسمی کنند. لابد این روحانیون مشروطیت و قوانین بازی آن را هم خوب می دانسته اند.

شنونده و خواننده این تئوری انگشت به دندان متحیر خواهد ماند که ” در آن مجلس فرضی نمایندگان طرف مقابل کیست و حالا می خواهد چه تصویب بکند؟ ” که روحانیون دست به دامان روشنفکران شده اند که “ترا به خدا این مذهب شیعه را در قانون بگنجانید”. مثلا آنها یعنی نمایندگان مجلس فرضی می خواسته اند “شیخیه و بابیه” را مذهب رسمی کنند؟مگر ما همه و همه چند تا شیخی و بابی در ایران آن روز داشته ایم؟ یا شاید “غوره نا شده مویز” شوند و اصلا بگویند ما “مذهب رسمی” لازم نداریم که حتی کشورهای اروپائی هم در همان قدم اول و دوم و سوم و.. به چنین مهمی دست نیافتند که نیافتند.

به عبارتی دقیق تر تا ثابت نشود که ما یک جریان قوی در این راستا داشته ایم که یا بخواهد “مذهبی جز شیعه را رسمی کند یا اساسا دین رسمی نخواهد” دیگر “اتحاد روحانیت و مشروطه خواهان برای گنجاند آن ماده مذکور” موضوعیتی نمی تواند داشته باشد.

از سوی دیگر اگر “روشنفکران و تحصیل کردگان مشروطه خواه ” ما از نظر تعداد آن به حدی بودند که در مجلس آینده اکثریت یا وزنه ای بوده باشند که دیگر اینان را به “وحدت” با “آخوند” ها چه نیازی بود و اگر هم اینان از نظر تعداد چنین رقمی نبوده اند که “آخونده”ها اصلا به اینان چه احتیاجی می توانستند داشت.؟

تحت هر شرایط شیعیان اکثریت مطلق بودند و “روحانیون ” برای رسمی کردن “شرع انور و مذهب حقه” دردسری نداشته اند.

بعد همه این مسائل با این تئوری که ” جامعه ای که در کلیت خود تار و پود آنرا مذهب تعریف میکند، چگونه می تواند یک حکومت غیر مذهبی را سرکار بیاورد یا اگر تحت شرایطی چنین دولتی سرکار آمد، آنرا تحمل کرده و در کار آن کارشکنی نکند.” چگونه سازگار خواهد بود؟ اگر صد سال پیش “تشیع” بدین “تزلزل” بود که “ملا و آخوند و مجتهد و روحانیونش” که رهبران فکری “تشیع” هستند برای بقای خود به پناه بردن به دامان “روشنفکران” ناچار بوده باشند لابد الان که صد سال بعد است و “دین در همه عالم و منجمله ایران دیگر به قدرت صد سال قبل نیست و علم داریم و تکنولوژی و خرد گرائی و اگاهی و روشنفکر و…” در این صورت “تشیع” باید در تار و پود و کلیت این جامعه آن چنان نقشی نداشته باشد.

واقع امر این است که خدا را شکر در همان زمانها هم ما کسانی مانند “زنده یاد کسروی” داشته ایم که تاریخ می فهمید و خود در آن دوران بود و دید و نوشت. از همه مهمتر انسان صادق و وارسته ای بود برای تئوریهای تجملی ساختن وقت و حوصله نداشت. روانش شاد باد و ننگ ابدی بر تروریست های عقیده کش.

طبق دیدگاه ایشان که پیش تر هم بدان استناد کردیم روحانیون ما به دو دسته اصلی مخالف و موافق “مشروطیت” تقسیم می شدند. در میان دسته موافق نیز ما دو بخش اصلی داشته ایم. یک بخش می پنداشت که بعد از “مشروطه” زمام امور به دست اینان خواهد افتاد و به نوعی “مشروعه” را مد نظر داشته اند و بخش دیگر واقعا “مشروطه خواه” بودند و به “حکومت قانون و سیستم نوین …” معتقد اما به “تشیع” هم دلبستگی داشتند که دینشان بود و کشش آن را نداشتند که حساب “دین و مذهب ” خود را “مشروطه و قانون اساسی کاملا” جدا کنند.

در مجموع “مشروطه” درست فهمیده نمی شد حتی توسط زیادی از “روشنفکرانی” که این مفهوم را وارد فرهنگ ما کردند. وفتی می گوئیم “روشنفکر” در آن زمان منظور و مقصود حلاف امروز بسیار ساده و روشن بود. روشنفکر عموما کسانی بودند که در خارج “تحصیل کرده و درس خوانده ” بودند و یا دنیای غرب را خوب تر از عوام می شناختند و می فهمیدند. اینان در ایران صد سال پیش واقعا وزنه ای نبودند و اگر با روحانیون کار نمی کردند حتی از برداشتن “گام های نخست ” هم نا توان می ماندد. ای بسا که چه آگاهانه و چه از روی عقیده “مشروطه را با اسلام” در هم می آمیختند که مثلا “اروپائیان این را از اسلام خود ما گرفته اند” یا تعالیم عالیه شرع انور با دمکراسی همخوان است و یا “پارلمان همان “قشاورهم فی الامر ” است و … تا آن را به خورد “حاج آقاها”بدهند (نوشته های ملکم خان را همه می شناسیم).مسلما روحانیون هم که خودشان استاد این چیزها بوده اند و هستند و همین چیزها را شاخ و برگی زیادتر می داده اند تا به خورد مردم دهند.

پس هر چه که تا الان داریم مدیون چه کسانی هستیم؟ روحانیونی که رو در روی روحانیون “مشروعه ای” برای ما جنگیدند اما خودشان هم “شیعه و معتقد بودند” و نمی توانستند حساب”دین خود را” را کاملا از کل معادله جدا کنند. و روشنفکرانی که اینان هم اولا باید و شاید مشروطه را خوب نمی فهمیدند ثاینا از نظر تعداد رقم چندانی نبودند ثالثا مردم زبان “آخوند”ها را راحت تر می فهمیدند و رابعا به جز کار کردن با روحانیون برای اینان راهی نبود. خامسا برخی خود اینان هم “مشروطه” را با اسلام در آمیخته بودند.

با توجه به همه مسائل فوق الذکر کشور و مردم و قانون اساسی ما بیشتر از آن نمی کشید. در برابر راه تسلیم به “حکومت شرع” باید پذیرفت که تن در دادن به “مذهب رسمی شدن مذهب تشیع در ایران با اکثریت مطلق شیعی ” راهی کاملا شرافتمدانه و معقول بود.

خیر پیش

رهگذر

یولداش آمیزرای بزرگوار و دانشمند
و سایر عزیزان

با سلام و احترام

در کامنت قبلی مطلبی از قلم افتاد که کوتاهی از من بود. تمام بحث بالا در صورتی است که “دین اسلام از نهاد حکومتی” جدا شده باشد که بعد “نو اندیشان دینی” هم مانند همه “نو اندیشان مذاهب دیگر ” بتوانند به هماهنگ کردن اسلام با نیازها امروز و اصلاح امور مربوط به دین بپردازند.

در صورت جدا نبودن “اسلام از نهاد حکومتی” نه تنها “هیج رقم اصلاحات دینی عملی نیست” بلکه اگر هم عملی بود ما باید جدا آن را رد کنیم.

“دین اصلاح شده و سوار بر حکومت” مانند شارلاتانی است که ادعای مثلا پژشکی دارد اگر این بابا بی سواد است که زود بند به آب خواهد داد اگر کم سواد است کمی دیرتر اما اگر 6 تا کتاب پژشکی هم خوانده و کمکی جوهری هم داشته باشد در این صورت فهم نا درستی ادعای وی به مراتب دشوارتر خواهد شد. وای به حال روزی که این شارلاتان اصلا یک “پژشک” هم باشد اما فاقد وجدان پژشکی. چگونه می شود مچ چنین نادرست آدمی را گرفت. “دین اصلاح شده” سوار بر”نهاد حکومت”درست مانند چنین آدمی است.

پس نه تنها اسلام بلکه هیچ دینی نباید در نهاد حکومت دخیل باشد. هر چه هم آن دین فرضی مترقی تر بود دیگر بدتر.

وقتی نهاد دین از نهاد حکومت جدا شد آنگاه می توان از اصلاح همان دین سخن گفت. اسلام هم دینی است مانند ادیان دیگر. در این صورت هر چه دینی مترقی تر شد چه بهتر.

یک بار سر ما را کلاه نهادند که “اسلام با ادیان دیگر فرق دارد” و “انقلابی ” است “مترقی است” و “زیبای زیبایان است” .. و به قول مرحوم “خسرو گلسرخی” مولا علی اولین “سوسیالست دنیا بود” و بین “ان الحیاه عقیده و جهاد” امام حسین و پیامهای مارکس و لنین نزدیکی است و ..که ما نا دانسته اولا نیاز به رفرم های لازم را ندیدیم و تاثیا به انقلابی غیر ضروری تن در دادیم و ثالثا زمام آن را هم به “آقای خمینی ” سپردیم و لذا انقلاب ما شد اسلامی. دست کم با این فکر غلط که “اسلام 1400 پیش برای امروز هم راه حلهائی دارد” ما را نمی آزرد.

امروز هم دارد سر ما را کلاه می رود که “اسلام” با همه “ادیان فرق دارد” این اصلا خود “نبرد من “آدلف هیتلر” است ” و “زشت زشتان” است. لذا خیلی ها بدبختی های ما را از فردای روزی می دانند که “اسلام پا به ایران نهاد”. یک دسته هم روی نفرت از اسلام اصلا همه تاریخ ما را دارند دگرگون می کنند که گویا همه اجداد ما در طول 1400 سال اخیر از بن تفیه کار و دروغگو بوده اند و مثلا خود را الکی “مسلمان” جا زده اند و اصلا “تشیع” را ساخته اند تا برای حفظ “ایران” اسلام را از درون نا بود کنند. ما نفهمیدیم اگر چنین است چرا ما این همه ایرانی شاعر و دانشمند و آزاده “سنی مذهب داریم مگر اینان “ایران” را از شیعیان ایرانی کمتر دوست دارند؟ چرا این همه شیعی عراقی و لبنانی داریم مگر نکند آنان عاشق ایران بودند و ما نمی دانستیم؟. حالا همه به جای خود اگر شیعه کللک مرغابی ایرانیان برای حفظ ناسیونالیست ایرانی بود پس چرا از دار و دسته شیعی “جمهوری ولایت فقیه” ما همه چیز می بینیم جز یک جو “عشق به ایران”؟. اصلا سهم ما از دریای مازندران چه شد؟ اخیرا هم مد شده است که گویا مکانیزم اسلام به گونه ایست که اتوماتیکی هدفش رسیدن به “سلطه” است. پس چرا این حرفها در ادبیات پدر و پدر بزرگان ما اصلا نبود؟ چرا ولایت فقیه به ویژه “ولایت سیاسی فقیه” دیدگاه اقلیتی از علمای شیعی است و بس؟ چرا علمای اهل سنت هم مانند علمای شیعی در طول 1400 سال هر گز در فکر ایجاد “حکومت اسلامی ” نبودند. اصلا این “بن لادن” ها و “خمینی”ها همه وهمه مگر چه بخشی از دنیای اسلام هستند و همه و همه چه قدر سابقه دارند که امروز شده اند سمبل اسلام؟. من به دانستن دلیل این رویه تظاهر نمی کنم. اما این قدر می فهمم که اگر چیزی را از جای خود بی دلیل بالا و پائین ببریم بلاخره کار دستمان خواهد داد. باید به این فکرغلط حساس بود که “اسلام 1400 سال پیش آن قدر پیچیده باشد که به را حلهای پیشرفته این زمان رو دست بزند و آن را خنثی کند”.

اسلام هم دینی است مانند سایر ادیان. هر چیز به جای خویش نیکوست. هر دینی اگر وارد نهاد “حکومت ” نشد قدمش روی چشم. اما اگر شد باید طبق قانون و نظم و عدالت با آن جنگید و او را به همان “جایگاه حقیقی آن” یعنی “حریم شخصی ” مردم هدایت کرد.

خیر پیش

رهگذر

اسلام چون سلاح سیاسی !

————————–

چگونه و چه کشورهائی ، در راستای چه اهدافی از سال 1969 دین اسلام را تبدیل به سلاح سیاسی کردند

پیشگفتا ر: در طول تاریخ بشریت ، دولت هائی با ماهیت امپریالیستی (امپراطوری) ظهور کردند،و چند قرنی ، با قدرت نظامی علمی ، تکنولوژی ، ، فرهنگی ،پیشرفته خود، بر بخشهای مهم دنیا همراه با ساکنان این مناطق، حتی هزاران کیلومتر دور تر از پایتخت امپراطوری خود مستقیم و غیر مستقیم با گماردن نظام های وابسته و دست نشاندگان خود در این مناطق حکومت کردند.این قدرت های استعماری نه تنها ثروت های مادی و معنوی ساکنان این مناطق ، را بغارت برده وامروز هم بغارت می برند،حتی ملیونها انسان های ساکن مناطق استعماری خود را علنأ و رسمأ تحت برنامه ای ،یا از بین بردند و یا آنها را با زور سلاح ،دستگیر کرده و به عنوان برده ، هزران کیلومتر دور تر از خانه و کاشانه این تیره بختان ، آنها را برای استفاده از نیروی کار مفت و مجانی شان ، به زمین داران ایکه خود این زمین ها را به زور اسلحه صاحب شده بودند ، فروختند.چنین رابطه استعماری ، اگر چه در ظاهر از بین رفته است، ولی در حقیقت و واقعیت زمان امروز ،هنوزدر شکل های مختلف باقی است.در جهانی که بشر با تکیه بر علم و تکنولوژی پیشرفته ، به مسافرت های کیهانی دست می زند، در همان زمان ، ملیونها انسان حتی از دسترسی ، به آب آشامیدنی سالم ، محروم است.

مسلط بودن به به وسائل جدید پیشرفته قدرت ،چون :تکنولوژی ، ارتباطات ،اطلاعات وجاسوسی ، تبلیغ خرافات بنام دین و معنویت ،بازرگانی ، امور بانکی و مالی بین المالی ،و فرهنگی ،به قدرت های امپریالیستی معاصر ، این امکان را فراهم می سازد ، که برای اهداف کوتاه مدت ، میان مدت ، دور مدت خود ،به هر نوع عملیات نظامی و غیر نظامی ، در هرنکته از جهان ، دست بزنند.در شرایط فعلی ، ایالات متحده آمریکا ، تنهاابر قدرت منحصری ایست ،که با داشتن پایگاه نظامی و دریائی ،در اغلب نکات حساس و استراتژیک جهان ، در آن واحد ، می تواند در سه اقیانوس دنیا ،اقیانوس کبیر، اقیانوس هند ، اقیانوس اطلس ،وارد عملیات جنگی زمینی دریائی و هوائی بشود.

در راستای شناخت ماهیت قدرت های امپریالیستی ، که در طول تاریخ، ملت های ضعیف را با انواع سیاست های خود، چه دیپلماسی،چه فرهنگی ،تبلیغات دینی خرافی پرور ، چه نظامی ، در اختیار داشتند، چند لحظه درباره مفاهیم :ژئو پلتیک ، ژئو استراتژی ،همراه با داده های تاریخی این مفاهیم ، مکث می کنیم.اگر قدرت های جهانی در رًاس آن آمریکا و انگلستان ،وکشور های وابسته به این دو قدرت ، چون اسرائیل و عربستان سعودی ، در تبدیل دین اسلام ، به یک سلاح سیاسی دست داشتند، این دولت های در راستای چه اهداف استعماری ، دست به چنین اعمال زدند، به توضیح و تفسیر خواهیم پرداخت.

قدرت های استعماری ،همیشه با نیروی نظامی و کشتی های توپدار ، سرزمین های ملت ها را متصرف نشده اند.بلکه قبل از استفاده از نیروی نظامی ، با انواع حیله و نیرنگ و تبلیغات خرافات زیر پوشش دین ، به مراتب بیشتر از قدرت نظامی ، بر ملتها ضربه زدند.این سخن در بین روشنفکران آفریقائی بسیار معروف است ، که می گویند:قبل از آنکه سفید پوستان بر آفریقا و جان و مال و سرزمین های ما مسلٌط بشوند، ما زمین های بیکران داشتیم ، اما انجیل نداشتیم.وقتی که سفید پوستان به آفریقا آمدند، به ما کتاب انجیل هدیه کردند.یک قرن بعد ، همه ما انجیل داشتیم ، امٌا زمین نداشتیم. آنها به ما انجیل دادند ، در عوض زمینهای ما را از ما گرفتند و به ما وعده بهشت دادند.

تبدیل دین اسلام به آلت سیاسی ، در راستای منافع ژئو پلتیک آمریکا ، انگلیس ، اسرائیل و خانواده ابن سعود( این خادمان حرمین شریفین !!!) در راستای سیاست ژئو پلتیک و ژئواستراتژیک این قدرت ها بود، که به مرور توضیح و تفسیر خواهیم کرد

* * * * *

بخش یکم - معنی و مفهوم :

استراتژی (Stratégie) ریشه یونانی دارد که از کلمه (Stratégia) :یعنی هنرمطابقت و هدفمند کردن عملیات نظامی – سیاسی ، فرهنگی ، در رهبری و فرماندهی یک جنگ و آماده نمودن دفاع ملی .

استراتژیک- (Stratégique) صفت است،که در زبان یونانی (Strategikos) می گویند ، یعنی آن چیزی که مستقیمأ در عملیات جنگی برای رسیدن به اهداف بکار گرفته می شود. بعنوان مثال :یک جاده استراتژیک –یک موقعیت استراتژیک – یک بمباران استراتژیک – مواد اولیه استراتژیک (چون نفت ، اورانیوم ، گاز ، فلزات سنگین ) یک هم پیمان استراتژیک –( که با هم پیمان تاکتیک فرق می کند.به عنوان مثال :پاکستان هم پیمان تاکتیکی آمریکا در خاورمیانه است، در صورتیکه هندوستان هم پیمان استراتژیک آمریکا است.فرق این دوکشور را یااین رابطه دوگانه را باید در رقابت آمریکا به عنوان ابر قدرت انحصاری امروز را با چین و روسیه باید مورد دقت قرار داد.) سوء استفاده استراتژیک از اختلافات فرهنگی دینی ، قومی ،نژادی در رسیدن به اهداف استعماری ، نیز بخشی از عملیات استراتژیک محسوب می شود.تبلیغ قوم گرائی توسط قدرت های بیگانه در ایران امروز، تبلیغ جنگ شیعه و سنی در عراق ، افغانستان و پاکستان،یا تبلیغ ایدئولوژی کمونیستی توسط اتحاد جماهیر شوروی سابق ، توسط انترناسیونالیزم کمونیستی و کمینترن، یک هدف استراتژیک برای پیشبرد نفوذ اتحاد جماهیر شوروی سابق ، در مناطق حساس وسوق الجیشی جهان بود.

استراتژ- (Stratège) :کلمه استراتژ اسم است.فرد متخصص و ماهری که یک یا چند عملیات نظامی یا سیاسی را با موفقیت به پایان برساند ، او را استراتژ می نا مند .به عنوان مثا ل مارشال فلد مونتگمری فاتح نبرد العلمین در جنگ دوم جهانی ، استراتژ برجسته بود .وینستون چرچیل را میتوان در جهان سیاست یک نابغه نامید.

ژئو استراتژی - (Géostratégie) : خط مشی سیاسی دولت هر مملکت ، در رابطه با موقعیت جغرافیائی آن مملکت طراحی می شود، که در حقیقت به استناد به این موقعیت ها رهبران سیاسی روش منطقی پیش می گیرند.رهبران سیاسی و نظامی هر کشور نیز اجبارأ جغرافیای سیاسی کشور های همسایه را می شناسند،و

، در روابط سیاسی و نظامی خود، مد نظر قرار می دهند. ناپلئون بناپارت سخن معروفی دارد ، که می گوید:علم جغرافیا در درجه اول ، برای جنگیدن بکار گرفته می شود. موقعیت جغرافیائی ایران ، واقع در محل تلاقی سه قاره مهم دنیا ، آسیا ، اروپا ، آفریقا ،شاهراه دریائی خلیج فارس تنگه هرمز ، عبور از مدیترانه گذر از کا نال سوئز ، رسیدن به دریای سرخ ، ذخائر بیکران منطقه نفتی خلیج فارس ، قرار گرفتن بین دو قدرت استعماری روس و انگلیس از قرن هیجدهم تا امروز و رسیدن آمریکا در منطقه ، ساختن دولت اسرائیل توسط انگلیس در شرق کانال سوئز برای خفظ منافع خود، جنگهای متعد د اعراب واسرائیل، واقعیت های ثابتی(پارامتر ) هستند که مسئولین و سیاست گذاران مملکت ایران ، در طول دو قرن و نیم ، هرگز مورد توجه قرار نداده اند.ازآنجائیکه اغلب پادشاهان و روحانیون حکومتی ، فاقد دانش سیاسی بودند و هستند،و هیچ کدام نیز پایگاه ملی و مردمی نداشته و ندارند،ومتاسفانه اغلب نیز فاسد و دنیا پرست بوده و هستند،وضع اسف بار امروز ملت و مملکت ،چه از جنبه داخلی ،و چه از جنبه روابط بین المللی ، گویای زنده ، این بی لیاقتی ها و خیانت به ملت و مملکت هستند.وقتی که آیت الله محمد مصباح یزدی علنأ از پشت تریبون رسمی مملکت می گوید : وطن پرستی عین گاو پرستی است، یا آیت الله جنتی میگوید: البته که در ایران ، ایرانی درجه یک و درجه دو و درجه سه وجود دارد !البته با این عالمان !!!درس نخوانده و مکتب نرفته علوم سیا سی ، اقتصادی ، دیپلما سی، ژئو پلتیک و ژئو استراتژیک ، برخاسته از حوزه های علمیه قم و نجف ،قدرت های استعماری امروز، می توانند به راحتی دین اسلام رادر راستای اهداف خود آلت سیاسی قرار بدهند.

همین امروز ، در مدارس عالی علوم سیاسی ونظامی ود فاع استراتژیک کشور های معتبر دنیا ، خصوصأ کشورهای غربی چون آمریکا ، انگلستان ، فرانسه ،اسپانیا ، آلمان ، بعد از گذشت قرنها از جنگهای صلیبی ،تسلط اعراب مسلمان به اسپانیا ، ظهور امپراطوری عثمانی ، که بخشهائی از شرق اروپا را مدت 400 سال در استیلائی خود داشت، با تمام دقت مورد باز نگری و مطالعه قرار می دهند، تا علل شکست اروپا و برتری مسلمانان آن زمان را بفهمند.ای کاش چنین درک و شعور هم در بین رهبران مذهبی ، سیاسی مسلمانان وجود داشت ،و از خود می پرسیدند، چرا 57 کشور مسلمان ،از اندونزی تا مراکش ، با جمعیتی با یک ملیاردو دویست ملیون نفر،بدون استثناء در طول سه قرن گذشته، بطور مستقیم ، یا غیر مستقیم،توسط قدرت های استعماری،اسیر و استثمار شده اندوچرا این رابطه استعمارگر با مستعمره ،چه از جنبه مادی و چه از جنبه معنوی ، تا کنون ادامه دارد؟ جواب این سئوال چنین است: جهان امروزرا نمی توان

با قوانین 1400 سال پیش جامعه عشیره ای عربستان اداره کرد.اگر رهبران سیاسی - مذهبی ، کشور های مسلمان ، این واقعیت را درک نمی کنند ، یا نمی خواهند درک بکنند، با تمام معذرت از خوانندگان این نوشته ، یا این حضرات، فاقد علم و دانش واقعی هستند، یا عمدأ برای ادامه حاکمیت استبداد خود و غارت ثروت های ملی این ملتها ،علنأ مسلمانان را در نا آگاهی و خرافات نگاه می دارند ، و یا اینکه درست در راستای منافع سیاست نو استعماری قدرت های استعمار گر ، متحد و همدست ،همراه با اربابان خود انجام وظیفه میکنند.

دکترین جمس مونروئه :منظور کردن فضای خارج از مرزهای شناخته شده کشور های مهم ، در روابط بین المللی و سیاست و طرح دفاعی کشور ، و حفظ منافع مادی و دستیابی به مناطق حساس و سوق الجیشی نکات مختلف نزدیک به مرزهای دفاعی ، که در حقیقت همان سیاست ژئو پلتیک است ، از زمانهای بسیار قدیم ، در سیاست های امپراطوری های مهم جهان منظور بود.دلیل جنگهای صلیبی ،بین مسیحیان ومسلمانان که مدت دوقرن از سال 1095 تا سال 1275 طول کشید و در نهایت جنگ با پیروزی مسلمانان تمام شد، بخاطر آزاد کردن مکان مقدس مسیحیت از چنگال مسلمانان نبود.این جنگ های طولانی برای حفظ راه های تجارت اروپا با هندوستان و چین بود.اروپای آن عصر از چین ابریشم و ظروف چینی ،و از هندوستان ادویه ، پوست حیوانات وحشی و چوب های جنگلی وارد می کرد. با قدرت گرفتن مسلمانان ، این راه دریائی و زمینی ، در انحصار مسلمانان قرار گرفت ، لذا بازرگانان جهان مسیحیت مجبور بودند که این کالا ها را از مسلمانان بخرند.درست در راستای یافتن راه دریائی دیگر و دور زدن مناطق مسلمان نشین و رسیدن به هندوستان بود ،که کریستف کلمب در سال 1492 آمریکا را کشف کرد ،و درست در همان سال نیز آخرین سلطان نشین مسلمان اسپانیا ، بدست پادشاهان کاتولیک منقرض شد .

همین سیاست را قرنها بعد ، وقتی که ایالات متحده آمریکا مستقل و تبدیل به یک قدرت منطقه ای در ابعاد قاره آمریکا می شود ، پنجمین رئیس جمهور این کشور ،جمس مونروئه (james Monroe-1758-1831) در 2 دسامبر 1823 دکترین سیاست خارجی آمریکا را ، در دفاع از تمامیت ارضی ، استقلال کشور و سیاست ژئو پلتیک و ژئو استراتژیک این کشور را به اروپا اعلام کرد. این سیاست در تاریخ دیپلماسی به دکترین مونورئه معروف است ، که تا امروز بخشی از سیاست جهانی آمریکا محسوب می شود.

اصل یکم- قاره آمریکا از این ببعد به هر نوع اقدام استعماری اروپا بسته شود.( ملاحظه شود ، که از قاره آمریکا سخن می گوید، یعنی اینکه تمامی قاره آمریکا ، در فضای ژئو پولتیک این کشور قرار می گیرد. از آن تاریخ تا امروز این اصل در سیاست خارجی آمریکا مطلقأ رعایت می شود.

اصل دوم - هرنوع دخالت اروپا در قاره آمریکا به عنوان اعمال غیر دوستانه محسوب خواهد شد.

اصل سوم - در مقابل رعایت اروپا به این دو اصل ، آمریکا هیچ دخالتی در اروپا نخواهد کرد.

این سه اصل تا نیمه قرن بیستم ،خطوط اصلی سیاست خارجی آمریکا بود. بعد از پیروزی متفقین در جنگ دوم جهانی علیه آلمان نازی و متحدین آن کشور، و تقسیم جهان به دواردوگاه کمونیستی و سرمایه داری ،و تحولات و اختراعا ت پیش رفته در صنایع نظامی و تکنولوژی فضائی و موشکهای قاره پیما ،این بار نه تنها قاره آمریکا ، بلکه تمام نکات حساس دنیا، چه از جنبه استراتژیک ، چه از جنبه وجود منابع طبیعی چون نفت گاز ،اورانیوم ،منگنز ، مس ، کروم، کوبالت ، راه های دریائی مهم دنیا ، بخشی از مناطق ژئو پولتیک آمریکا محسوب می شوند. خصوصأ اینکه ، با فروپاشی نظام کمونیستی شوروی در سال 1989-1992 ،امروز آمریکا ، ابر قدرت منحصری است، که در تمام نکات حساس جهان ، بطور مستقیم و غیر مستقیم ، دخالت های نظامی ، سیاسی و عملیات سری انجام می دهد.چه کسی باور می کرد ، که صدام حسین ، دیکتاتور عراق ، که رسمأ از سال 1958 ، بعد از سرنگونی رژیم سلطنتی توسط کودتای افسران عراقی ، به فرماندهی ژنرال عبدالکریم قاسم ،در خد مت آمریکا ، در راستای پیشبرد سیاست منطقه این کشور ، حتی به ملت عراق نیز رحم نمی کرد، روزی بدست نیروهای آمریکائی ، بمانند یک دزد گردنه گیر در دادگاه مسخره ای به دار آوریخته شود؟ملت ایران وجهانیان شاهد بودند، که چگونه آمریکا ، به محمد رضا شاه ، در پایان عمر و دربدری اش حتی پناه نداد و جیمی کارتر بطور روشن و آشکار گفت :برای ما ایران مهم است ،نه شاه.

یعنی ایران در موقعیت جغرافیائی حساس خود،در ژئوپلتیک آمریکا نقش مهمی دارد.اگر همین آمریکا و همپیمانان آنکشور دررسیدن به اهداف خود ، بجای اسلحه گرم و جنگ ، یک مشت آخوند را با یک مشت تبلیغات خرافی بنام دین ، در کشور های اسلامی ، با استقرار نظام های فاسد و استبدادی به اهداف خود برسند،و ثروت های این کشور ها را تاراج بکنند، کجای این عمل در زدو بند های سیاسی غیر منطقی و غیر عقلانی است؟نظام جهل و خرافات اسلامی،در سرزمینی به وسعت ایران ، گندم نان خالی ملت اش را نمی تواند ، تامین بکند.همین جمهوری اسلامی از برکت اسلام ناب محمدی گندم از کاناد و آرژانتین وارد می کند و در عوض برای ملت وعده بهشت می دهد.خود آیت الله سیستانی ،آیت الله مهدوی کنی در بیمارستان های ملکه انگلیس معالجه می شوند ،اما برای درمان درد های ملت مظلوم ، چاه جمکران راه می اندازند.

در 20 تیر ماه 1374 شورای عالی انقلاب فرهنگی با برسمیت شناختن موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)به سر پرستی آیت الله مصباح یزدی اعتبار ویژه ای به این موسسه بخشید.بلافاصله پس از رسمیت یافتن موسسه عده یی از شاگردان وی با تطبیق مدارک حوزوی خود و گرفتن مدارک دانشگاهی ، برای ادامه تحصیل با استفاده از سهمیه بورسیه شورای عالی انقلاب فرهنگی راهی دیار غرب شدندو البته تمامی آنها از جمله فرزندان خود مصباح یزدی (آخوندی که علنأ از پشت تریبون نظام اسلام ناب محمدی فرمودند ،که وطن پرستی عین گاو پرستی است.!!! آی کاش کسی از این حضرت می پرسید ، حضرت آقا وطن شما کجا است؟)ابتدا در دانشگاه مک گیل مونترال کانادا به عنوان دانشجوی فوق لیسانس مشغول تحصیل شده و پس از گرفتن فوق لیسانس برای ادامه تحصیل در مقطع دکترا (دکترای چی؟ حتمأ د کترای طهارت و نجاست حلال و حرام مکروه) راهی دیگر مراکز دانشگاهی کانادا و آمریکا شدند.به گزارش روزنامه اعتماد از جمله این افراد مرتضی آقا تهرانی و محمد ناصر سقای بی ریا بودند، که راهی آمریکا شدنددر دانشکده فلسفه دانشگاهی ایالتی نیوریوک مشغول به تحصیل شدو تز دکترای خود را در زمینه تاثیر عرفانی خواجه نصیر الدین طوسی روی افکار ابن سینا به پایان رساند.(تمام گرفتاری های دولت آمریکا از جنبه علمی و دانشهای جهانی امروز این بود که بداند خواجه نصیر الدین طوسی از جنبه عرفانی ،چه تاثیری بر بوعلی سینا گذاشته بود ،که آنهم از برکت علمای اعلام و حجج اسلام ناب محمدی چون مصباح یزدی و حجت الاسلام آقا تهرانی وسقای بی ریا حل شد. منتها با پول ملت ایران.) این حضرات

در مدت 12 سال اقامت در آمریکا با پول ملت ایران چکار می کردند و چه نفعی برای ملت داشتند و چه علمی از علوم پیشرفته دنیای امروزی برای ملت ایران آوردند ، کسی نمی داند، اما آقا تهرانی در هنگام اقامت و تحصیل ، امام جمعه مسجد امام علی (ع) منطقه بروکنگیز نیوریوک بود، و آقای سقای بی ریا هم امام جمعه تکزاس شد.!محمد ناصر سقای بی ریا در تز فوق لیسانس از پدر معنوی خود یعنی آیت الله مصباح یزدی (بی وطن )تشکر کرد.(نقل از سایت اطلاعات نت .عنوان مقاله :مصبا حیون کابینه احمدی نژاد.ماًخذ وتاریخ 7 اکتبر 2009 –

http://ettelaat.net/09-oktober/news.asp?id=41587 —- نقل بطوراختصار.خوانندگان هموطن ملاحظه می فرمایند ، که ایران اسلام ناب محمدی در پیشرفت های علمی چه قام های بلندی برداشته است که حتی به نیوریوک و تکزاس امام جمعه می فرستد.بنا به نوشته همین مقاله ، امروز همین حجت الاسلام های دکتر ، در کابینه آقای رئیس جمهور مشاور ایشان در امور دینی هستند !بعد شما تعجب می کنید که چرا در سال 1969 ، آمریکا ، انگلستان ، اسرائیل ،و عربستان سعودی ، دست در دست هم ، در یک برنامه منظم و کاملأ بررسی شده ،دین اسلام را تبدیل به سلاح سیاسی برای کشورهای مسلمان ، در تقابل با ناسیونالیزم مبارزات ضد استعماری دکتر مصدق و سرهنگ جمال عبدالناصر

کردند ،که به ترتیب ، با اسناد و وقایع تاریخی ، دنبال این بحث را خواهیم گرفت.

مدت 30 سال است ، که ملت عراق در گیر جنگ هائی است، که گردانندگان امران و عاملان این جنگ ها ، در خارج از عراق ، قدرت های منطقه ای و فرا منطقه ای هستند.تمام زیر بنای اقتصادی این کشور ، از بین رفته است.بنا به گفته متخصصین امور اقتصادی و توسعه زیر بنائی ، کشور عراق ، 50 سال به عقب برگشته است. کشور عراق قبل از شروع جنگ با ایران در سال 1358، 98 ملیارد دولار ، ذخیره بانکی در بانک های دنیا داشت.در آن سالها سطح زندگی مردم عراق ، هم سطح زندگی مردم اسپانیا بود.امروز این کشور ، با آن همه سرمایه های طبیعی ، نفت ، گاز،و دو رودخانه بزرگ ، که می توانند این سرزمین را آباد بکنند ، تبدیل به یکی از کشور های مقروض جهان شده است. در عراق امروز بنا به آمار رسمی این کشور بیش از یک ملیون زن بیوه وجود دارد ،که شوهران خود را در جنگ های متعدد و عملیات تروریستی ازدست داده اند . این زنان بیوه چگونه در یک کشور جنگ زده می توانند ، هزینه زندگی خود و فرزندانشان را فراهم آورند؟آیا این زنان و این فرزندان عراقی صاحبان اصلی این کشور نیستند؟چرا نمی توانند در سرنوشت وطنشان ، مثل زنان اروپائی دخالت بکنند؟ چرا کشور معتبری چون آلمان ، توسط یک با نوی آلمانی آنگلا مرکر و اعضای دولت اش اداره می شود ، اما زنان مسلمان قرنها توسط یک مشت آخوند بیسواد ، بنام دین و احکام دین ، از حق آموختن یک حرفه و رفتن به مدرسه محروم بودند؟

عملیات تروریستی ، شیعه علیه سنیٌ ، سنیٌ علیه شیعه ، عرب علیه کرد ، کرد علیه عرب ، دست آورد سیاست هائی است، که طراحان واقعی آن در آنور اقیانوسها ، طراحی می کنند ،که چگونه آمریکا می تواند ، به عنوان ابر قدرت منحصر بر دنیا حکمرانی بکند. در این راستا ، توجه خوانند گان مقاله را به آخرین کتاب زبینیو برژنیسکی با عنوان :The Grand Chessboard- در زبان انگلیسی جلب می کنیم.چگونه این مشاور امنیتی آمریکا و استاد دانشگاه هپکینز ،نقش آمریکا را در رابطه با کشور های مختلف ، به تناسب قدرت نظامی و اقتصادی و اختلافات قومی و دینی شان را به دولتمردان آمریکائی توضیح و تفسیر می کند.( ادامه دارد) پاریس 9 اکتبر 2009

دوست دانشمند آقای صنمی با درود
با جازه‌تان. من هم با امین معلوف و کتاب سمرقند به خصوص تا حدودی آشنا شده‌ام. (آن زمان که دانشجو بودم در یک کتاب فروشی کار می‌کردم). “معلوف” نام یک قبیله عرب در لبنان است. خود عربها نیز معلوف می‌نویسند.
http://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%A3%D9%85%D9%8A%D9%86_%D9%85%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%81
بیشتر هم می‌توان در اینجا خواند.
http://en.wikipedia.org/wiki/Amin_Maalouf
http://de.wikipedia.org/wiki/Amin_Maalouf
شاد باشید.

آقای پیمان محترم،

از زحمتی که کشیدید طرز نگارش صحیح نام معلوف را از اینترنت پیدا کردید ، تشکر میکنم. منبعد معلوف را با ع خواهم نوشت.

دوستان عزیز آقای رهگذر و آمیرزاو خانم مهناز گرامی

من از نوشته های شما بسیار می آموزم . ای مطربان ای مطربان دستانتان پر زور باد!

من از “دیالوگ” مرسوم در مجامع حقیقی و محافل مجازی ایرانی گریزان شده ام. هیچ کس گوهری را که بنام حقیقت پیدا کرده است را از دست نمی خواهد بدهد،پس بر آنان ایرادی نیست. من از خود عقیده ای ندارم . سعی من بر این است که در این محفل دوستانه از دوستان بخواهم از این پنچره تنگی که سهم من از آسمان است ، بیرون را بنگرند. ای بسا شما از پنجره وسیع خود همان را می بینید که من می بینم، خوشبختانه در بیشتر موارد چنین است. من اگر به پاسخ های شما نمی پردازم آنرا حمل بر بی ادبی نکنید.

چنین می پندارم که آخوند ها (متولیان دین) دردویست سال اخیر مانعی در مقابل نهضت تجدد خواهی ایرانیان بوده و همواره با توسل به سلاح تکفیر مانع وقوع رفرم دینی شده اند. اگر در نهضت مشروطه ، نهضت ملی کردن نفت (کاشانی) و قیام 1357 بانهضت ش مردم همراهی ویا در مراحلی رهبری کرده اند ، برای تحکیم موقعیت طبقاتی خود، نجات اسلام از رسوخ اندیشه های نو بوده است نه برای دموکراسی و آزادی ملت ایران.

آقای پیاله چی محترم،

از شما کلامی نمی شنویم ، شما سلامت باشیدو

همگی شاد و خرم

آقای صنمی با درود،
من اکنون داشتم متنم را مجددا مرور می‌کردم. آیا ممکن است به خاطر متنی که خطاب به شما نوشته‌ام (نا خواسته) توهینی به شما کرده باشم. امیدوارم اینطور نباشد. اگر ممکن است، بی زحمت جواب دهید.
با سپاس