دو نگاه به بیانیه 17 موسوی: راستی رای من کو؟ - صنمی… و نگاهی دیگر از مرتضی نگاهی… حمايت ۵۴ استاد دانشگاه و روشنفکر خارج از ايران از راهکارهای موسوی برای خروج از بحران

سید محمد خاتمی اهل اردکان یزد

فردی که خود را ترسو خطاب کرد، فردی که حمایت مردم را داشت ولی‌ به آنها اعتماد نکرد

حکایت تقلب آشکار توسط مجتبی‌ خامنه‌ای و سپاه در دورهٔ او اتفاق افتاد و او جرأت سخن گفتن نداشت،

شورای نگهبان رد صلاحیت نمایندگان مجلس ششم را انجام داد او جرات مقابله نداشت

قتل‌های زنجیره‌ای در زمان او باب شد، سپاه در زمان او ارگان اطلاعات راه انداخت، او باز هیچ نگفت،

چرا هیچ کس نمی‌گوید، چه شد که دانشجویان او را در دیدار آخرش نپذیرفتند، آمدند دانشجویان دانشگاه تهران را در خوابگاه کشتند ، زدند و به خاک و خون کشیدند بعد یک سرباز وظیفه به جرم دزدی ریش تراش محکوم شد، ایشان هیچ نگفتند

نه دوستان، برگ برگ دورهٔ ۸ سالهٔ ریاست آقای خاتمی نزد منو امثال من محفوظ است، ایشان نمایندهٔ دسته دیگری از حزب جمهوری اسلامی و اقوام خمینی می‌باشد که حسب روابط خویشاوندی و حزبی به دنبال منافع حزب خویش می‌باشد، چنانچه نخواهیم به گذشته هم برگردیم رفتار هم فکران ایشان را می‌توان از رفتار آقای ابطحی سراغ گرفت،

فرزندان این افراد هم با یکدیگر ازدواج میکنند تا مبادا در آینده قدرت به نحوی از این گروه خارج شود، از روز روشن تر است که چنین افرادی حاضر نیستند مردم بر سرنوشتشان تسلط یابند، اینها قدرت را برای خود میخواهند، و اکنون در حال معامله با سران دسته دیگر حزب جمهوری اسلامی هستند، همان حزبی که انقلاب ۵۷ را به تباهی کشاند، آتش جنگ را شعله ور نگاه داشت، بعد اعدامهای ساله ۶۷ را باعث شد، حتا چون گرگها به خودشان هم رحم نکردند و نمیکنند.

حال ما باید چقدر ساده لوح و کم توجه باشیم تا پاسخی عملی‌ به این دست افراد ندهیم

21 دی 88

خاتمی: نگران سرنوشت ملت ایران هستم

http://norooznews.info/news/16082.php

خاتمی چه گفت و چه خواهد گفت …..
سید محمد خاتمی شنبه گذشته گفت:
«شعار اصلی ما هم اين بوده؛ هست و خواهد بود که “استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی”؛ هيچ چيز ديگر هم شعار ما و اکثريت قاطع مردم نيست.»
سید محمد خاتمی به زودی خواهد گفت:
«بنده از این دادگاهی که ملت ایران برپا کرده تقاضای عفو و بخشودگی دارم. این که آقای دادستان به جنایات هشت سال حکومت بنده اشاره فرمودند و فیلم نشان دادند که دارم دست خمینی آدمکش را می‌بوسم، واقعاً شرمنده‌ام. اما اینکه بعد از عاشورای امسال هم خودم را انداختم وسط و به کمک رهبر آمدم و دوباره شعار احمقانه “استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی” را تکرار کردم بیشتر شرمنده‌ام و از خودم تعجب میکنم. اینکه گفتم “هيچ چيز ديگر هم شعار ما و اکثريت قاطع مردم نيست”، این را برای استمالت و دستمالت! از این سیدعلی گدائی که در ردیف اول دادگاه نشسته گفتم. از ریاست محترم دادگاه ملی و از پیشگاه ملت ایران تقاضا دارم این مردکه را اعدام کنند، من هم بروم آب توبه سرم بریزم بنشینم کنج خانه دعاگوی ملت شریف باشم.»
http://www.asgharagha.com/

با اکبر گنجی از قتل های زنجيره ای تا جنبش دمکراسی خواهی
عنایت فانی

بی بی سی

…..
يعنی شما طرفدار اين نظريه هستيد که جمهوری اسلامی اصلاح پذير نيست؟

جمهوری اسلامی به طور پارادوکسيکال هم اصلاح پذير است و هم نيست. اصلاح پذير نيست اگر شما بخواهيد در چارچوب قانون اساسی فعلی و قوانين مصوب اين مجلس اقدام کنيد که همه راه ها را بر شما بسته است.
….
کی درخواست اعدام کرده بود؟

دادستانی سپاه……… اگر آيت الله منتظری و آيت الله صانعی نبودند، اينها می خواستند بنده و دوستانم را همان زمان اعدام کنند. بعد از اين اتفاق، من به دوستانم گفتم من ديگر نمی توانم در اين سپاه بمانم. از سپاه استعفا کردم و رفتم به وزارت ارشاد. اما دوستان ما در همان جلسه آخری که داشتيم، گفتند که ما راهی جز اين نداريم و می رويم جبهه خودکشی شرعی می کنيم. اينها رفتند و در عمليات بعد، که عمليات بدر بود شرکت کردند و شهيد شدند.
….

…..اما به لحاظ سياسی، بنده و ديگر روشنفکران دينی، دقيقا معتقد به جدايی نهاد دين از نهاد دولت هستيم. به نظر من، يک دولت دمکراتيک، يک دولت سکولاريست است. سکولاريسم در اينجا چهار معنی دارد: يک، دولت يک نهاد زمينی است نه آسمانی، قدسی نيست. دو، دولت مجری احکام عقل عرفی است نه شريعت. سه، روحانيت هيچ حق ويژه ای برای حکومت کردن ندارد و چهار، دولت سکولار دمکراتيک، نسبت به اديان مختلف بی طرف است.

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2010/01/100111_l12_ef_with_ganji.shtml

با درود فراوان

متاسفانه من اصل اعلامیه پنجاه چهارتن را که آقای نگاهی بدان استناد کرده بودند را نتوانستم پیداکنم. در صورت امکان علاقمندم اصل اعلامیه را به بینم سپاسگرارم

http://www.radiofarda.com/content/f2_Moosavi_statement_No17_full_text/1918990.html

http://www.radiofarda.com/content/o2_statement_support_mousavi/1928630.html

حمايت ۵۴ استاد دانشگاه و روشنفکر خارج از ايران از راهکارهای موسوی برای خروج از بحران

ويديوي كامل مناظره كواكبيان و شريعتمداري

http://www.iranianuk.com/article.php?id=45602

=====================================

این لینک فوق می تواند آموزنده باشد از این لحاظ که مستقیما بدون تکیه به این یا آن نویسنده با یا بی غرض ما با خود “شریعمداری” آشنا می شویم که حرکات و رفتارش از سر ضمیرش پرده بر می دارد. نخوه استدلال های طرفین هم جالب است. شریعتمداری می خواهد همه “سبزها” را آمریکائی و اسرائیلی بنامد “کواکبیان” هم می خواهد همه را وفادار به نظام. به نظرم یک نفر دارد از بن دروغ می گوید و دیگری فقط بخشی از حقیقت را بیان می کند. خود مجری هم اعجوبه ایست.-رهگذر

تشکر و سپاسگزاری

از خانمها آلما مهناز که زحمت کشیده و اعلامیه 54 تن نویسنده و کوشنده سیاسی را در اختیار ما گذاشتند متشکری ، هم چنین از بحث های رهگذر، پیاله چی و یولداش و بادرود فراوان بهمگی

سیاست بقالها

من یک بار اینجا از زبان کارل مارکس آورده بودم ، برای اینکه آدمیزاده نماینده فکری خرده بورژوازی باشد ، لازم نیست که خودش دکان بقالی و یا دکه سیگار فروشی داشته باشد ، همینقدر که او با استدلالات علمی اش از لحاظ سیاسی بهمان نتایجی برسد که بقال ما بدون صغری و کبراهای باصطلاح علمی و فلسفی می رسد ، این استاد دانشگاه و یا این روشنفکر ما نماینده فکری بقالها و سیگار فروش ها (خرده بورژوازی) می شود. این سخن سخنی بغایت درست است. اگر در شرایط فعلی اساتید ما که من از نوشته ها و کتابهای آنها بنوبه خود بهره ها برده ام ، و اسامی و مقامات علمی برخی از انان احترامم را برمی انگیزد ، با استدلالات علمی پیش خودشان، بهمان نتایجی رسیده باشند که میرحسین موسوی رسیده است ، پس سابقه استادی و نویسندگی آنها آنها را بهمان جائی رهنمون شده است که میرحسین راسابقه هشت سال نخست وزیری امام و سالیان دراز عضویت در شورای امنیت ملی و ریاست فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی . متاسفانه ما استدلالی در این بیانیه ندیدیم ، بلکه اعلام موضعی بود در تائید موسوی. ایکاش اینان استدلالی هم می کردند که سواد سیاسی ملت بالا رود. علت اصلی جستن اعلامیه ایشان از سوی من هم بخاطر خواندن این استدلالات بود.

سئوال

سئوال ما اینست ، چرا ذهن 54 سه نفر اساتید ما بالاتر از اندیشه میرحسین برنمی گذرد؟ چرا این پنجاه چهارنفر که هر کدامشان” یلی در سیستان” بوده اند ، خود نمی توانند اعلامیه ای با اتکاء به دانش سیاسی و اجتماعی و یا تاریخی خود منتشر کنند و بمردم ایران نشان بدهند که راه بیرون آمدن از این اوضاع نا بسامان و استقرار دموکراسی و دولت حقوق بشری در ایران چیست؟ اما می توانند مردم را براهکارهای موسوی که چیزی جز استحکام و دوام استقرار جمهوری اسلامی نیست، امیدوار کنند؟ اینان می گویند راهکارهای موسوی درست است ، حتی می گویند ایشان سطح خواسته های جنبش را ارتقاء داده است و یک حسن دیگری هم به اقدام ایشان قائل شده اند که این اعلامیه اعمال خشونت را به تعویق انداخته است پس لاجرم خدمتی هم بوده است.

آیا خشونت به تعویق افتاده است؟

اگر مراد از تعویق خشونت این باشد که هنوز آقایان موسوی و کروبی و دیگران را نگرفته اند ، حرفشان درست است ، اما آیا اعمال خشونت در زندانها و در خیابانها تقلیل پیدا کرده است یا به تعویق افتاده است؟ ما شاهد اعمال خشونت و صدور حکم اعدام و زندان برای مبارزان کرد و بهائیان و دیگر کوشندگان اتفاقا بعد از بیانیه هفدهم هم هستیم. برای ملت ایران نه خشونت پایان یافته است و نه به تعویق افتاده است . در مورد رهبران اصلاح طلب هم یاد آور می شوم که همین امروز آقای اسد الله بادامچیان گفته اند که احتمال ترور اینان از سوی خودشان (!) و جود دارد.

سابقه خود گول زنی

وقتی بعد از انقلاب از یک نفری که اورا بسیار عزیز می داشتم که سواد خواندن و نوشتن نداشت و زندگی را با عملگی و کارگری می گذرانید پرسیدم : حالا که از دست گرانی و بیچارگی ناله می کند ، چرا طرفدار انقلاب و خمینی شده بود ، جواب داد . من کسی بنام خمینی را نمی شناختم ولی وقتی در تظاهرات ضد شاه دکترها و مهندس ها ، معلمین و افراد باسواد را دیدم که زنده باد خمینی می گویند ، من با خود گفتم که “مشدعلی” خمینی حتما خوب است که آقای دکتر هم ایشان را می خواهند (با ذکر نام ایشان) .

آنان که هنوز دل در گرو انقلاب اسلامی دارند و بانواعی می خواهند وجوب و لزوم آنرا توجیه ولی حقانیت رهبری آنرا انکار کنند، در حقیقت می خواهند مسولیت تاریخی خود را پرده پوشی کنند. بسیاری از آقایان امضاء کننده این اعلامیه در انقلاب گذشته حضور داشتند و “آقای دکتر” های تظاهرات های طرفداران خمینی آن روزگار را می ساختند. اینان از خود به پرسند ، گذشت روزگار و سی سال تجربه چه چیزی به اینان آموخته است. آیا برخی از اینان که آنموقع حضور داشتند و یا اشخاصی مانند اینان ، عین همین استدلالات را در مورد خمینی نمی کردند . آیا اینان نگاهی به کتابها و رسالات خمینی انداختند و دیدند که اموزه های او طابق النعل بالنعل اموزهای تشیع است و ربطی به دموکراسی و حقوق بشر ندارد و در بسیار جا ضد آنهاست؟ امروز هم دیر نشده است! آیا اینان با ایده ئولوژی میرحسین آشنائی دارند و یا خود را فریفته حرفهای “پاریسی” ایشان می کنند.

سیاست ما عین دیانت ماست

این جمله که متعلق به حسن مدرس (از بازیگران سیاسی اوایل دوران پهلوی اول) است ، گویا ترین و افشاگرترین گفته ها در مورد اسلام سیاسی است. می پرسیم ، کشتارهای خیابانی ، یا شکنجه ها و تجاوز به حقوق و شرف انسانی مردم در زندانها حق کشی های آشکار اجتماعی و سیاسی سر منشاء اش کجاست؟ آیا کشتن مخالفین دولت اسلامی ، تعزیر (شکنجه) قانون شکنان ، تبعیض بین زن و مرد و کافر و مسلمان ، شریف ووضیع جزو آموزه های اسلام نیست؟ درسالهای 1340 و به بعد در زندان اوین شکنجه گری بنام حسینی بود. انوقت ها خاطرات زندان یکی را می خواندم ، تعجب کردم که نوشته بود ، حسینی در زندان نماز می خوانده است. آنموقع نه ، ولی اکنون درک این مطلب برای من بسیار آسان است ، زیرا دین آقای حسینی شکنجه کردن دیگران را منع نمی کند . چه رسد به دین لاجوردی ها و شریعتمدارها ، اژه ای ها و حسینیان ها!

پس دوستان اصلاح طلب ما باید بگویند ، کدام یک از کارهای این رژیم مخالف آموزه های اسلام است. سراسر تاریخ اسلام و تشیع پر از کشتار مخالفین و توطئه چینی و دروغ پراکنی بر علیه رقبای سیاسی است. تا کتاب راهنمای گروهی از سیاستمداران ما اسلام و تفسیر های گوناگون از آن باشد ، در برروی همین پاشنه خواهد چرخید. وظیفه روشنفکر امروز بیان و تبلیغ این موضوع است ، زیرا آفتی که بر سرزمین ما افتاده و بومی شده است ، نامش اسلام است. باید به مردم بگوئیم ، اسلام خوب است اما در مساجد و حوزه های علمیه و درنماز و نیاز مادران ما. اسلام سیاسی بدرد دنیا می خورد و مردم را ازخدا دور می کند.

سرنوشت بازرگان

نا گفته نماند که یک عده انسانهای شریف البته می توانند از اسلام قرائت های لیبرالی در بیاورند ، همانگونه که مثلا مرحوم بازرگان می کرد. اما چنین آدمهائی متولیان دین نیستند. متولیان دین عمامه بسرهای قم وتهران هستند. اینان سلاحی بنام تکفیر در دست دارند که می توانند همیشه بر علیه رقبای سیاسی شان بکار ببرند. ما می گوئیم آقایان اصلاح طلب عزیز (مانند آقای گنجی) اگر هدف غائی تان جدائی دین از سیاست و برپائی جمهوری ناب است ، بچه دلیلی اینرا در زرورق دین می پیچید. اگر عده ای در خیابان برای آزادی های سیاسی مبارزه می کنند و کشته می دهند چرا آنان را خدا جو و عاشورائی می نامید. خدا را در مسجد و کعبه و کنشت می جویند نه در تظاهرات خیابانی . اگر فکر می کنید که با گفتن چنین حرفها از خشونت دولت می کاهید و یا اورا بی آبرو می کنید، اشتباه می کنید، آنها شما را منافق می دانند. وجود منافق از شروط اولیه اسلام است. یا شما یا آنها بالاخره یکی تان منافق هستید ، هر دوتایتان نمی توانید غیر منافق (موافق) باشید ولی بدانید آخرالامر این متولیان دین هستند که تعیین می کنند چه کسی منافق است و شانس شما برای منافق بودن بیشتر است ، متاسفانه! و می دانید که چه سرنوشتی در انتظار منافقین است ، دوباره بخوانید ماجرای مسجد ضرار را!

من بر خلاف دوستان عزیز ، عدول از شعار درست “رای من کو” را عبور از این شعار و ارتقاء سطح آن نمی دانم. اگر رای مردم پس داده میشد معنی اش این بود که تعیین کننده رای مردم است نه مذاکرات پشت پرده بقول معروف بین “عقلای قوم” یا تشکیل لوی جرگه ای پیشنهاد برخی از آقایان. اگر رای مردم پس گرفته میشد، آنوقت رای مردم معنی پیدا میکرد و ما شهروند می شدیم. رعیت کیست که رای داشته باشد. رای مال مجتهد و سیاست مدار وقاضی است. این “ورقه کاغذ” تنها در ایران است که اسمش رای است ، رائی که قدرت اجرائی نداشته باشد، بدرد بالای کوزه می خورد. پس می بینید در کشورهائی که رای مردم موثر است اسمش رای نیست ، “صدا” است (ووت ، اشتیممه،) پس چون در ایران رای تاثیری ندارد ، مردم صدایشان در می آید! دولت صدای مردم رابوسائل مختلف می خواهد خاموش کند ، رهبران هم می گویند آن سرا و صدا ها را فراموش کنید. کاررا به بزرگان و عقلاء بسپارید.

اگرآقای موسوی نگفته بود “پیروز انتخابات منم” مردم سیل آسا به خیابانها نمی ریختند و اینهمه کشته و زندانی تحقیر شده و کتک خورده نداشتند. اکنون بعناوینی می گویند دولت احمدی نژاد قانونی است ، ولی لطفا مجلس اورا عزل کند. فراموش می کنند که اگر چنین کنند ، جای شما و مردمی که رای شان را خورده اند ، کجا خواهد بود. شما دعوای بین مردم و دولت را حواله به حل و فصل بین جناحهای دولتی (اصولگرایان راست و چپ که در مجلس اند) می کنید. آنوقت فکر می کنید که بعد از تبانی بین گربه و موش (دوجناح) دکان بقالی (منافع ملی و حقوق بشری ما) به تاراج نرود؟

نتیجه گیری: رهبران امروزی جنبش سبز با سیاست هائی که در پیش گرفتند (منهای شجاعت و ایستادگی قابل احترامشان) عملا جنبش را بشکست کشانیدند، نتیجه چنین سیاستی ، پرشدن زندانها کشته شدن بیگناهان و تجاوز به شرف انسانی و تحقیر هموطنان ما بود بی آنکه به هدفشان دست یابند. آقایان در عمل هم بهمان جائی رسیدند که رهبر می فرمود. دولت قانونی احمدی نژادی و فعالیت های سیاسی در چهارچوبه قانون اساسی، یعنی همانگونه که ما می فرمائیم! آزادی زندانیان و بخشودن تجاوزکاران ، چشم ! یک کمی صبر کنید تا موج جنبش سبز بخوابد . اما دوستان ما بدانند که شکست این اقایان شکست جنبش سبز ایران نیست. جنش سبزباید شعارهاو سمبل ها و رهبران خود را پیدا کند ، پیدا هم خواهد کرد و خود را از “حبل المتین” اسلام که روزگاری بکمک همین آقایان اصلاح طلبان گردنش نهاده اند رها خواهد ساخت.

قبل از اینکه آقایانی مانند موسوی به عرصه سیاست در کشور ماوارد شده باشند پیشینیان عاقل ما گفته بودند .

یا برو کنگور (کنگاور) زراعت کن
یا بیا با یزید بیعت کن!

چنین به نظر می رسد که ایشان راهی را که مصرع دوم توصیه میکند ، در پیش گرفته باشند ولی راه اول عاقلانه تربه نظر می رسد.

شاد و پیروز باشید.

یولداشان عزیز

با سلام و احترام

یولداش فرهیخته و گرامی ما جناب صنمی سلسله مسائل جالبی را برایمان گشودند. من می کوشم که فقط در باره یکی از آنان بینش خود را در این کامنت بیان کنم و اگر فرصتی شد روی بقیه موضوعات هم خواهیم رفت. من از دوستان دعوت می کنم که با مشارکت در این بحث ها به گرما ی یولداشکده خودمان بیافزائیم.

اساسا هیج حکومت دینی برای قرن بیست و یکم پاسخگو نیست این واقعا به اصل داستان ربط زیادی ندارد که “آموزه ” های این دین بد است و رژیم دینی با تبهکاری هایش دارد عینا طابق نعل به نعل آن را اجراء می کند و یا” آموزه” های این دین خوب است و رژیم دینی دارد به جنایات خود از دین استفاده ابزاری و سوء استفاده می کند.

بحث اینکه اسلام بد است یا خوب لابد باید ریشه 1400 ساله داشته باشد. حتی در تواریخ هست که “ابو شاکر” نامی با “امام جعفر صادق” مناظره می کرد و چیزهائی از این قبیل می گفت که “پدر بزرگت”(پیامبر اسلام) مردم را گول زده است و این چیزها را بافته و ساخته و به خورد ما داده است.”(چیزی در این حدود). ایشان هم با حوصله با او مناظره می کردند. در خود کشور ما هم سابقه مبارزه با اسلام از همان اول هم وجود داشت. پس اینها چیز تازه ای نیست. در یایان این فراز و فرودها به کجا رسیدیم؟ دین مردم ایران بلاخره چه شد؟ همین اسلام.

مردم ایران اکثرا بد یا خوب پیرو دین اسلام و مذهب تشیع هستند . این یک واقعیت است . در مورد تاریخ اسلام و تشیع هم دیدگاه های گوناگونی است. اسلام مثلا علم نیست که بگویئم دانشمندان در مورد آن نظر قطعی دارند که این “بد ” است و باید “ریشه کن” شود یا این “خوب ” است و باید “ترویج و تبلیغش کرد” . اسلام یک دین است و مانند هر دین برای خود ویژه گیهائی دارد. کوبیدن اسلام دردی دوا نمی کند. نه اسلام از کشور ما رفتنی است و نه علائم و شواهدی داریم که مردم ما “یخرجون دین الله افواجا” و قصد تغییر دین دارند و بلکه هم هوای ادیان ایران پیش از اسلام را در سر داشته باشند.

اگر پای دین به مثابه امر شخصی در میان است من با کمال میل لیوان”نیمه پر و نیمه خالی” را” نیمه پر” خواهم نامید . اما اگر “نهاد دین ” وارد “نهاد حکومت” شود حق طبیعی من است که “نیمه خالی” لیوان را برجسته کنم.

مثلا غزوات پیامبر بد یا خوب از نظر دینی و تاریخی می شود روی آن چندین برداشت کرد. اما در حکومت دینی فقط و فقط یک تقسیر داریم و بس باقی تفاسیر هم فقط جاده صاف کن همین یک تفسیر است نه بیش نه کم. آن تفسیر چنین است که حکومت می شود پیامبر و ما هم می شویم کفار و بعد حکومت توجیه شرعی دارد که ما را تکه پاره کن والسلام. دیگر وارد بحث های تئوریکی و ایدئولوژیکی شدن شاید به درد “تصفیه حساب پیرو این دین باپیرو آن دین ” بخورد اما به درد ما ملت نمی خورد.

موافق نیستم که اصلا اسلام پیاده شدنی باشد که تا این حکومت را مجری وفادار و طابق نعل وبه نعل احکام آن بدانم. اگر این حکومت سالم بود و به حدی از باور و ایمان و اخلاقیات معتقد بود اقلا صادقانه می کوشید که تا “اسلام واقعی” را به همان سبک و سیاق پیامبر و حلفای راشدین پیاده کند . در این صورت من مطمئن هستم که در عمل معلوم می شد که این دین هم مانند هیچ دین دیگری پیاده شدنی نیست. این می توانست یک سند زنده و سالم باشد برای آیندگان و دیگران.

اما از این حکومت حتی این خیر هم بر نیامد و لذا این ترس هست که مثلا یک 50 یا 60 سال دیگر که احتمالا ما دارای کشوری با نظامی “مردمسالار و سکولار” خواهیم بود باز هم جریانی و گروهی و موجی از جوانان مومن و صادق وارد معرکه شوند و بگویند که “نه اسلام اساسا خوب بود. اما رفسنجانی و خامنه ای بد بودند…”.

سخن کوتاه اگر “دین نا باوران” می خواهند برای رهائی خود از دست “حکومت دینی ” به “سکولازیزم” پناه ببرند باید از یاد نبرد که “دین داران زیادی و حتی اکثریتشان” نیز می خواهند که “مذهب ” خود را از دست حکومت نجات دهند و لذا اینان هم “سکولاریزم” می خواهند. “سکولاریزم” در انحصار هیچ دیدگاهی نیست. بلکه دقیقا درست شده است که تا همه “دیدگاه “ها بتوانند آزاد باشند. این بحث فقط مال ایران امروز هم نیست و در تاریخ شکل گیری نظام های دمکراسی ریشه دارد. دمکراسی های اروپائی پایه اش بر” رهائی از دین” بود اما دمکراسی “ایالات متحده آمریکا” در اساس هدفش “رهانیدن و نگه داری خود دین” بود.

صد البته اگر کسی بخواهد مثلا از “سکولاریته اسلامی و دمکراسی اسلامی” و این چیزها دم بزند باید دانست که این گونه شوخی ها حتی خنده دار هم نیست . باید قاطعانه با آن مبارزه کرد. اما اگر مسلمین و مومنین و معممین و مجتهدین هم سکولاریته می خواهند اهلا و سهلا. ما برای وصل کردن آمده ایم و نه برای فصل کردن.

شما چه فکر می کنید؟

خیر پیش

رهگذر

با درود به رهگذر و مهناز و دیگر دوستان که بحث رادر یک محور شایسته ادامه میدهند.

من بجد از آقای نگاهی می خواهم بفرمایند ، منظور از درج بدون تفسیر این مطلب “می بینیدکه برخی از ماها هم با حزب اللهی های دبش فرقی ندارند؟” چی است. گیرم که حکومت زنان بدکاره یا اوباش را کرایه می کند ؟ هرکس که از آقای موسوی و سیاست های او انتقاد کند ، می شود زن بدکاره و مرد اوباش که خود را به حکومت کرایه میدهد. آیا فکر می کنید ، طرح چنین بحث هائی یا نقل چنین بحث هائی در این سایت محترم ، نوعی قدر دانی از کسانی است که سالیان دراز بی مزد و منت با صرف هزاران ساعت از عمرشان در این سایت مقاله می نویسند و بهر صورت سایت “شما” را رونق میدهند می باشد؟

شاد و بی غم باشید

مرتضایم، مرتضایم،

آی چه خوبست وقتی که قلمت رو،

ور میداری،

همچین خودشو تو انگشتات جا میکنه،

انگاریکه،

اصلا زمینش نزاشته بودی!…

فدا…

نوش…

غافلگیرم و هنوز باید همه چی رو بخونم،

وقتی که هم یه خورده سرم عاقلتره!…

نوش…

ولی حال میکده را عشق!…

چون بحث بر سر بیانیه 17 آقای مهندس میر حسین موسوی کما کان داغ است بهتر آن است که برای یاد آوری متن آن را مرور کنیم. که البته جوهر و جان کلام آن همان راه حل پنجگانه ایشان برای برونشد از بحران است.- رهگذر

به گزارش کلمه متن کامل بیانیه به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

السلام علیک یا ابا عبدالله. انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم و ولی لمن والاکم و عدو لمن عاداکم فیالیتنی کنت معکم فافوزا فوزا عظیما

……………..

بنده تعدادی از این راه حلها را که چون نهرها و چشمه هایی از اب روشن می تواند فضای ملی را تحت تاثیر قرار دهد و اوضاع را به سمت بهبود ببرد، بیان می کنم :

۱- اعلام مسئولیت پذیری مستقیم دولت در مقابل ملت و مجلس و قوه قضائیه به نوعی که از دولت حمایت های غیرمعمول در مقابل کاستی ها و ضعف هایش نشود و دولت مستقیما پاسخگوی مشکلاتی باشد که برای کشور ایجاد کرده است . به یقین اگر دولت کارآمد و محق باشد خواهد توانست جواب مردم و مجلس را بدهد و اگر بی کفایت و ناکارآمد بود مجلس و قوه قضائیه در چارچوب قانون اساسی با او برخورد خواهند کرد .

۲- تدوین قانون شفاف و اعتماد برانگیز برای انتخاباتها به نوعی که اعتماد ملت را به یک رقابت آزاد و منصفانه و بدون خدعه و دخالت قانع سازد . این قانون باید شرکت همه ملت را علیرغم تفاوت در آراء و اندیشه ها تضمین کند و جلوی دخالت های سلیقه ای و جناحی دست اندرکاران نظام را در همه سطوح منتفی سازد . مجالس اولیه انقلاب می تواند به عنوان الگویی مورد توجه قرار گیرند .

۳- آزادی زندانیان سیاسی و احیاء حیثیت و آبروی آنها . بنده یقین دارم که این اقدام نه به ضعف که به درایت نظام تعبیر خواهد گشت . و نیز آگاهیم که جریانهای سیاسی منحطی با این راه حل مخالف هستند .

۴- آزادی مطبوعات و رسانه ها و اجازه نشر مجدد روزنامه های توقیف شده جزء ضروریات روند بهبود است . ترس از آزادی مطبوعات باید از بین برود و تجربیات جهانی در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد . گسترش کانال های ماهواره ای و اهمیت یافتن آنها و تاثیرگذاری قاطع این رسانه که بخوبی ناکافی بودن روش های قدیمی و محدودیت صدا و سیما را می رساند . پارازیت ها و محدودیت های اینترنتی می تواند برای مدت کوتاهی اثرگذار باشد . تنها راه چاره داشتن رسانه هایی متنوع و آگاه و آزاد در داخل کشور است . آیا زمان آن نرسیده است که با اقدامی شجاعانه و ناشی از اعتماد به متفکران و نیروهای خلاق جامعه ، نگاهها را از آنسوی مرزها به شکوفایی خلاقیت سیاسی و فرهنگی و اجتماعی داخلی برگردانیم ؟

۵- برسمیت شناختن حقوق مردم برای اجتماعات قانونی و تشکیل احزاب و تشکل ها و پایبندی به اصل ۲۷ قانون اساسی . اقدام در این زمینه که می تواند با درایت و همکاری همه علاقمندان به کشور صورت گیرد در طول چند ماه می تواند فضایی توام با دوستی و محبت ملی را جایگزین در گیری سازمان بسیج و نیروهای امنیتی با مردم و یا درگیری مردم با مردم نماید .

به بندهای فوق پیشنهادات دیگری نیز می توان اضافه کرد . به نظر بنده حتی یک جوی کوچک زلال در این بین می تواند مغتنم باشد . ضرورتی ندارد همه بندها با هم شروع شود . مشاهده عزم در این راه بروشنی افق کمک خواهد کرد . و کلام آخر آنکه همه این پیشنهادات بدون نیاز به توافق نامه و مذاکره و داد و ستدهای سیاسی و از موضع حکمت و تدبیر و خیرخواهی می تواند اجرایی شود .

میرحسین موسوی

-=============================================

از میان منتقدان بیانیه میر حسین موسوی دیدگاه “استاد بهرام مشیری” بسیار جالب است. ایشان انسانی با سواد و صادق است و سخن دلش را می گوید. خود را پشت این یا آن تئوری مخفی نمی کند. از اسلام و شیعه و آخوند بدش می آید مثلا رک به “موسوی” خطاب و عتاب می کند که “من قرآن و مفاتیح الجنانم را با خود به زندان می برم” یعنی چه؟ . وی را صراحت و صداقتی است کمیاب . مسلما این به معنای تائید دیدگاه های ایشان نیست چه در ویدئوی بعدی دیدگاههای کاملا متفاوت دیگری را خواهیم نهاد. هدف آگاه شدن از دیدگاههای گوناگون است . -رهگذر

بیانیه 17 موسوی از زبان(استاد بهرام) مشیری –part 1

http://www.youtube.com/watch?v=TbSX3b5vCpM&feature=related

بیانیه 17 موسوی از زبان(استاد بهرام) مشیری –part 2

http://www.youtube.com/watch?v=EKbHslAv0o8&feature=related

===============================================================
“اکبر گنجی” نیاز به معرفی ندارد. اگر “استاد میشیری” به عنوان انسانی صادق و با سواد دیدگاهی را که در فوق مشاهده کردیم دارند. “اکبر گنجی” هم به عنوان انسانی با سواد و صادق در همان موارد مشخص (بیانیه 17 موسوی) دیدگاههائی کاملا متقاوت دارند که در زیر مشاهده خواهیم کرد. مسلما هر کس مطابق ایستگاه خود به یکی از دیدگاه ها تمایل زیادتری دارد. اما اگر بی غرض و مرض بنگریم و گوش دهیم هر دو دیدگاه چیزهائی آموزنده دارند-رهگذر

گفتگو با اکبر گنجی - ۱

http://www.youtube.com/watch?v=_1SiXmnMVSw&feature=related

گفتگو با اکبر گنجی - ۲

http://www.youtube.com/watch?v=3rcobjf6OOQ&feature=related

گفتگو با اکبر گنجی - ۳

http://www.youtube.com/watch?v=siZiVfgXHtE&feature=related

گفتگو با اکبر گنجی - ۴

http://www.youtube.com/watch?v=yc0xIdt85xQ&feature=related

اصلا میدونی رهگذر جان،
نوش…
هر وقت که حتی از اون فرهیخته هاشون هم حرفهای
“دموکراسی غرب!” یا “دموکراسی از نوع غربیش!”
یا “دموکراسی یه چیز غربیه و آمریکا میخواد بزور به…”
اینها را میشنوم به جان پیاله خیلی جلز و ولزم میگیره!…
که آخه نمیدونم اینا چرا میخوان با حضور کامل ذهنی
مغلطه بکنن و کتمان
این حقیقت که
دموکراسی یه حالت اجتماعی است
که نتیجه و فرایند پیروی از اصولی است
(فردیت و حقوق برابر انسانها نسبت به همدیگر)،
نه خود یک اصل و مذهب که مثل اسلام مثلا
بشه اونو شرقی خوند و یا تو حلقومشون فرو کرد و یا
جوری و با کلکی به دنب خلق الله هنوز بیدار نشده
و حقوق خود درنیافته بست…

دفعه دیگه یه مثالی را
الان فکرشو کردم و براشون میزنم
شاید بهتر حالیشون شه و
شاید هم حال بعضی هاشون جا بیاد!!…
که دموکراسی مثل مجبور نبودن ِ
به مشام داشتن بوی گند زیر کتف
جماعت نزدیکته!…
اون مثل دموکراسی یه حالت اجتماعیه که
خیلی مطلوبه و
رسیدن به اون منوط به پیروی از
اصولی است:
مثل بدن و وجنات مرئحه را روزی یکبار
(نه هر دو هفته - اونم تازه اگه زود زود حموم بری! - یکبار!!…)
بشستن و حتما و حتما دئودورانت
زیر کتف استفاده کردن است…
پس بوی گند ندادن جامعه یک حالت اجتماعی ای است
که در همه دنیا خوشایند است
گرچه همه دنیا هنوز متاسفانه در آن حالت نیست…
و شرقی و غربی نوع دادنش نه معنی دارد
و نه انصاف است!…
ها بله،
تشخیص دادن یکسان بودن همه انسانها و
احترام گذاشتن به حقوق یکسان فردی هر شخص
که بدون سکولاریته نمیدانم چگونه ممکن است،
همان عادت روزانه نظافت شخصی و
استفاده از دئودورانت - همچین هم گرون نیست!!-
لامصب روزانه است که
نتیجه اش همان رسیدن به دموکراسی
خوشبوی مطلوب میشود - بیشعور!!…
اول برو …تو بشور،
بعد بیا دموکراسی رو
شرقی غربی کن!…

نوش…

پیاله چی جان نازنین

با سلام و احترام و ارادت همیشگی به شما و عمو زادگانتان.

راست و درست گفتی. چه از راه کتب و مطبوعات و رسانه ها و چه از راه تجربه شخصی و برخورد مستقیم با مردمان شرق و غرب در جاهائی مانند مدرسه و به وِِیژه کلاس های زبان در دیدگاه ما (شرقی ها) و غربی ها یک تقاوتی را می بینم . حال شاید دیدگاه خود من اشتباه باشد اما این تجربه را با شما در میان می نهم که اگر هم شد مرا تصحیح کنید.

ااصولا وقتی یک از غربی ها در باره خوراک و موسیقی و آداب و رسوم و سنت ها و حتی دین و.. شرقی ها می پرسند عموما آنها پاسخ های مثبت و خوبی می دهند. احتمالا چیز هائی تازه را دارند تجربه می کنند و لذت هم می برند. از دید او فسنجان خوراک لذیدی است و “با با کرم” هم موسیقی و رقصی دلپذیر . او نمی آید “با با کرم” را با موسیقی “باخ” و “موزارت” و “یوهان اشتراوس” مقایسه کند.و ایضا به سیاهی رنگ فسنجان هم اعتراضی ندارد.

در برابر اگر از یک شرقی در باره خوراک و موسیقی و آداب و رسوم و سنت های و حتی دین و .. غربی ها پرسیده شود عموما گویا تمایل و بلکه تعهدی حس می کنند که پاسخ حتما منفی و مخالف باشد. این را شاید نوعی “ظعیان و اعتراض ” بدانند نوعی “مبارز ” بودن و یا هرچیز دیگر . روشنفکران ما هم که خود زاده همین بد آموزی ها هستند و در برابر خودشان همین چیزها را چند برابر زایاندند. من را به درست یا غلط بودن این یا آن مورد کاری نیست اما روی این کل این ” رویه” بسیار مشکل دارم.

اگر کسی خوراک و موسیقی و …. غربی را تجربه کرد و خوشش نیامد در این صورت حق دارد که راستش را بگوید یا نگوید. اما اتوماتیکی چیزی را رد کردن از دید من برابر است با پیشداوری و تعصب. این اگر دیروز فقط خوب نبود امروز دیگر خطرناک است. ما سی و یکسال است که داریم بهای این “رویه” را می پردازیم.

تا کسی از یوغ “پیشداوری و تعصب” نرهد خواندن “خروارها کتاب” هم وی آزاده و آزاد اندیش نخواهد کرد در نهایت او می شود یک “کتابخوان پیشداور و متعصب” . این گونه افراد روشنفکر هم که می شوند از این چیزها می بافند
“دمکراسی اسلامی” و …”جمهوری اسلامی” . مقام معظم رهبری که سایه اش از سرمان کوتاه باد در همین یکی دو ماه قبل از دست “علوم انسانی غربی” می نالید و از دستگاه خودش می خواست که مثلا “جامع شناسی اسلامی” را باید تدوین و در دانشکاه ها تدریس کرد.

دمکراسی و سکولاریزم و جمهوری و عدالت اجتماعی نه پسوند لازم دارد و نه پیشوند

کوچک شما

رهگذر

یولداشان عزیز

با سلام و احترام

من هم جسارتا از همان مصاحبه با “دکتر عباس میلانی” با خانم “نوشابه امیری” که لینکش را “یولداش” گرامیمان نهاده اند گوشه هائی را نقل می کنم:

…..

خب این یک خواست مدرن است؛معنای دیگری که می شود در این خواست مدرن پیدا کرد،جدایی دین از حکومت نیست؟

بدون شک.ما وقتی می گوییم «رای من کو»یعنی این اصل را پذیرفته ایم که اگر قرارست رای ما مساوی باشد، نمی توانیم مذهب را وارد سیاست کنیم. در اسلام زن و مرد حقی برابر ندارند. یهودی با مسلمان یکی نیست، بهایی حق شهروندی ندارد ـ آیت الله منتظری اخیرا این موضوع را مطرح کرد ـ خب با این اصول غیردموکراتیک که نمی توان جامعه ای دموکراتیک داشت.اما دربحث جدایی دین از سیاست، کوشیده اند یک دروغ تاریخی به مردم ایران بقبولانند و آن اینکه اگر دین را از سیاست جدا کنیم،دین تان را از دست می دهید. این حرف کذب مطلق و بهترین مصداقش جامعه امریکای امروز است. در این جامعه 97 درصد مردم معتقد به خداهستند،در امریکای امروزی، بالاترین درصد مردم، نسبت به یک کشور صنعتی، مذهبی عملگراهستند؛ 40 درصد مردم در پای بندی به اعتقادات شان مساوی حزب اللهی ها هستند، 25 در صد مردم فکر می کنند حضرت مسیح در دوران زندگی شخصی آنها بر می گردد؛40در صد مردم فکر می کنندملائکه وجود دارند و در زندگی شخصی شان تاثیر می گذارند،با این حال دین را از سیاست جدا کرده اند .اصلا این جامعه را «پیوریتن» ها ساختند.یعنی حزب اللهی های مسیحی چند صد سال پیش، ولی آنها آنقدر عقل داشتند که بگوینداگر می خواهیم در یک جامعه سالم زندگی کنیم ،باید دین را از سیاست جدا کنیم.با این کار،دین به عرصه خصوصی می رود. یعنی همه تفاوت جامعه دموکراتیک با جامعه استبدادی و تفاوت جامعه مدرن با جامعه قرون وسطایی دقیقا در این است که درجامعه مدرن دین هست ولی به عرصه خصوصی تعلق دارد.

دکتر سروش، برجسته ترین چهره نواندیشی دینی هم اخیرا به صراحت گفته اند که طرفدار سکولاریسم سیاسی هستند…

نظریات آقای سروش در حال تحول است وهر روز هم به آنچه ما به عنوان تئوری دموکراسی می شناسیم، نزدیک تر می شود. وقتی ایشان چند سال پیش به استانفورد آمدند، کماکان گمان داشتند چیزی به نام دموکراسی اسلامی وجود دارد که با نقد شدیدهمکاران دانشگاهی ما هم رو به رو شد.اما الان دیگر به این نظرباور ندارند. من فکر می کنم الان نظر ایشان دقیقا این است که دین باید به عرصه خصوصی برود؛ علاوه بر آن بایست در مورد دین در عرصه عمومی هم بحث کرد .وقتی آیت الله صانعی فتوا می دهد که اگر کسی براساس عقل و استدلال مذهبش را ترک کند،کافر حربی نیست و خونش حلال نیست، این یعنی تلاش برای به عرصه خصوصی بردن مذهب.یعنی او دقیقا می گوید دولت حق دخالت در مذهب مردم را ندارد.

به این ترتیب می توان گفت چه نیروهایی که طرفدار دین اند و چه نیروهایی که ضددین اند، همه در جنبش سبز جای دارند؟

بله حتما؛ در جنبش دموکراتیک مردم ایران همه جا دارند. این البته حتما به معنای این نیست که جنبش سبز، ضد دین است .می دانم اگر این مصاحبه پخش بشود همین یک جمله را از حرف های شما یا از حرف های من در می آورند و سعی می کنند بگویند جنبش سبز، جنبش غیردینی هاست؛اما چنین نیست.تنها تعریف جنبش سبز به گمان من این است که این جنبش از آن همه کسانی است که می گویند «رای من کو».اگر شما این حق رای را داشته باشید،هر کسی در جامعه ایران این حق را دارد؛ بی دین هم باشد،حق رای دارد.

یعنی جنبشی است که طیف های مختلفی در آن حضور دارند..

حتما

……

http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article////107/-ac7ad2974d.html

————–

هر سه پرسش و پاسخ بالا شامل مطالبی است که در این یولداشکده روی آ ن بحث شده است. در پرسش نخست دکتر میلانی روشن می کند که طرف مقابل است که می خواهد “سکولاریزم” را با زور چپان “ضد مذهب” جا بزند. در حالیکه سکولاریزم می تواند حتی “حافظ دین به( مثابه امور شخصی ) هم باشد” و وی “ایالات متحده آمریکا” را مثال می آورد. در پرسش دوم ایشان “سروش” را که نماینده فکری “جریانان هائی به نام اصلاح طلب دینی” است کسی معرفی می کند که دارد روز به روز به تئوری دمکراسی (آنچه که ما بدین نام می شناسیمش) نزدیک تر می شود. دکتر میلانی حتی از فتوی “آیت الله صانعی”(احتمالا منظور دکتر میلانی آیت الله منتظری باید بوده باشد-رهگذر) در مورد کافر حربی نبودن کسانی که با عقل و استدلال از دین خود(اسلام) بر کشته اند استفبال می کند و این را “تلاشی برای به عرصه خصوصی بردن مذهب” می نامد. در پرسش سوم وی به روشنی “جنبش سبز ” را “ضد دینی” و یا فقط از آن “غیر دینی”ها می نمی داند بلکه از آن همه کسانی می داند که می گویند “رای من کو؟”

توضیح یک نکته شاید بد نباشد که شاد روان “آیت الله منتظری” در باره مهدور الدم نبودن “مرتد” برگشته از دین مبین فتوائی جسورانه صادر کرده بودند.

“آیت الله صانعی” در این باره مانند علمای سنتی و متعارف می اندیشد که در نهایت اکثرا تمایل دارند که “حکم” اجراء نشود . حال یا به جهت فراهم نبودن همه شرایط یا به لحاظ نبودن ولی معصوم و ظهور “مهدی” .. به هر حال دیدگاه ایشان مبهم است گو اینکه (خوشبختانه) در مجموع به سوی “نکشتن” تمایل دارند. اما موضع زنده یاد منتظری واضح و روشن است.

این فتوای شاد روان “منتظری” روزی در عالم تشیع و اسلام هم اثر عمیق خود را خواهد نهاد. هر بند از هزار بند که از همنوعی از همنوعان ما بر داشته شود باید از آن استقبال کرد.-رهگذر

یولداش عزیز و گرامی ما ومن
علی تبریزلی

با سلام و احترام

از بازگشت شما خوشحالم امیدوارم که آن از نظر بدنی درد هایتان کمتر شده باشد و خواستار سلامت هر چه سریعتر شما هستیم.

علی جان

شما با “رفتن اسلام از ایران” شروع کردید و یا “رفتن اسلام به مساجد” پایان دادید. راستش این دو مقوله جداگانه است در مورد دوم که اختلافی نیست. اما در مورد اول کمی با هم مروری کنیم.

سلسله اموری است که دیگر بشریت امروز از آن کوتاه نمی آید. آزادگان از هر دین و نژاد و قوم و ملت و مرام و مسلکی می کوشند تا این امور و ارزش ها را جهانی کنند. این همین حقوق بشر است که “شوربختانه” ملاهای حاکم بر کشورمان هنوز هم این را از شئون داخلی خود محسوب می کنند و یا نمی فهمند یا نمی خواهند بفهمند که “حقوق بشر امری جهانی ” است.

این ممکن است به مرور مردمان به گزینه خود و آزادانه دست از دینی بر دارند و به دینی دیگر بگروند یا همه رقم دین را رها کنند و خدا باور بمانند یا حتی خود خدا را هم رها کنند . همه این امور در جهار چوب حقوق بشر است و باید متساویا مورد حمایت و احترام قرار گیرد.

اینکه در اسپانیا چگونه اسلام را ریشه کن کردند بر می گردد به اینکه “مسحیت حاکم آن روز” د ر اسپانیا “مسلمین و یهودیان اسپانیا “را در برابر دو گزینه قرار دادند که یا “به مسیحیت بگروید یا هم شما را تبعید کنیم”. طبعا عده زیادی ماندند و “مسیحی ” شدند. بعد از “مسیحی شدن”" مسلمانان و یهودیان” باز هم کمیته های “تفتیش عقاید” یا همان “انکوزیسیون” مداواما بررسی می کرد که این تازه مسیحیان واقعا مسیحی شده اند یا تصمیم اینان ” نا صادقانه”!! بود. لذا به اینان مقداری “گوشت خوک و شراب” می داده اند که “بخور و بنوش” هر کس امتناع می کرد معلوم می شد که هنوز هم “مسلمان یا یهودی” است. احیانا اینان را مجبور می کرده اند که جلوی مجسمه حصرت مریم مقدس و حصرت عیسی مسیح سجده کنند اگر نمی کردند معلوم می شد که هنوز هم “مسلمان یا یهودی” باقی مانده اند. حال از “شکنجه” ها و “سوزاندن” ها دیگر هیچ نگوئیم بهتر است. در نتیجه این اعمال بود که “یهودیان ” اروپا به کشورهای اسلامی پناه می برده اند تا از جور و ستم “مسیحیت” آن روز اروپا یک نفسی بکشند. مرحوم ” آمنون نتسر” پروفسور ایرانی تبار اسرائیلی در باره” یهود ستیری و سامی ستیزی” و ریشه آن در “مسیحیت اروپای” آن دوران در سلسله برنامه هائی از رادیو اسرائیل در این باره مطالعات خودشان را در اختیار شنوندگان قرار می داده اند.

سخن کوتاه آیا در قرن بیست و یکم امکان پیاده کردن این چیزها در ایران هست؟ خدای ناکرده اگر در مورد “پیروان یک دین و آنهم دین اکثریت پیاده شود” چه اطمینانی است که در مورد “پیروان دیگر ادیان هم همین چیزها” اجرا نشود؟ اگر این چیزها در ایران پیاده شدنی نیست که نباید هم باشد مساله مقایسه “ریشه کن کردن اسلام” در اسپانیا با “رفتن اسلام از ایران” منتفی است.

در مورد اسلام لابد شما مطالعاتی کرده اید و به این نتائج رسیده اید که این “بد است و اساسا دین نیست و قرآن حتی سوره ای هم به نام” انفال”( غنائم ) دارد”. اما ظاهرا یک ملیارد و سیصد ملیون نفر در دنیا و حدود 60 تا 70 ملیون نفر در کشورمان باید به شما در این موارد هم عقیده نباشند که هنوز هم خود را مسلمان می دانند و می خوانند. لابد در میان ملیون ها مسلمان کسانی هم باید باشند که مانند شما تحصیل کرده و روشنفکرند و آنها هم شاید به اندازه شما مطالعاتی کرده اند و به نتائجی متفاوت از شما رسیده اند. من خودم را قاضی نمی دانم که حق را به یکی از طرفین بدهم اما نهایتا می توان گفت که عقاید هر کس برای خودش محترم است.

در مورد جنایات تروریست های مسلمان و این را به همه “اسلام” تعمیم دادن البته می شود در همه ادیان تروریست و جنایتکار پیدا کرد بعد آن را به دین مربوطه تعمیم داد. این می شود تاریخ بشر از مثلا 2 هزار سال پیش تا همین 500 یا 400 سال پیش یعنی “جنگ دینی و مذهبی”. اگر این فایده داشت و ره به جائی می برد که “بشریت دیگر حقوق بشر و دمکراسی و سکولاریته” را نمی پروراند. بنا بر این است که ما از این سخنان بیرون آئیم و ورای آن رویم نه آنکه این چیزها را دامن بزنیم.

اتفاقا من هم موافقم که د ر جا های مناسب خود و در سایت های مذهبی و غیره بحث هائی راجع به این دین یا آن دین بشود. خودم هم از راه اینترنت بحث های “بین مسلمانان و مسیحیان” را گهگاه دنبال می کنم. هر کس حق دارد دین خود را بهتر بداند و ضمنا دیگران را در باره “بدیهای دین رقیب” روشن کند. مثلی معروف که می گوید”کس نگوید که ماست من ترش است” . بلاخره شنونده با ید گزینه گر باشد اگر چنین بخواهد.

اما این عبارت شما که “نیاید اسلام را به عنوان “دین ” و “احترام به دین” به مردم غالب کرد”. برایم بسیا قدری نا موافق آمد. مگر کسی این کار را کرده است؟ اصلا شدنی است ؟مردم عموما دینی دارند که انتطار می رود سایرین بدانها احترام و آنان هم به ادیان سایرین احترام بنهند و هر کس هم باید نهایتا احترامش دست خودش باشد.

” احترام دین” حق و حقوق پیروان هر دینی است و ربطی به” غالب کردن” و این حرفها هم ندارد.

من مبارزه برای احقاق حقوق مدنی مردم کشورمان را به هر چیزه دیگر ارحج می دانم که بر اساس آن باید “نهاد دین (همه و هر نوع دینی) از نهاد حکومت جدا باشد و پیروان همه ادیان از حقوق برابر برخوردار باشند.

خیر پیش

رهگذر

سونامی سیاسی در آمریکا
همین الان اسکات براون کاندیدای جمهوریخواه سناتوری ایالت ماساچوست که برعلیه برنامه های سیاسی اوباما اعم از بهداشت عمومی اجباری و گرفتن وکیل برای تروریست ها و دیگر برنامه های سوسیالیستی او کمپین میکرد با رآی 53 درصد بر علیه رقیب خود مارتا کوکلی با 46 درصدا از حزب دموکرات پیروز شد. این کار در ایالتی بود که حزب دموکرات بر حزب جمهوریخواه سه برابر برتری دارد. و این بعد از شکست اوباما در ایالت ویرجینیا و نیوجرزی بود. اوباما برای کاندیدا های حزب دموکرات در ویرجینیا و نیوجرزی کمپین کرد ولی هر دو را باخت. و الان هم ماساچوست که پر جمعیت ترین ایالت دموکرات آمریکاست، انتخابات را به یک جمهوریخواه که بر علیه بهداشت اجباری و دیگر برنامه های سیاسی اوباما کمپین میکرد باخت.
ملت آمریکا این برنامه های اوباما را طرد کردند.
نوش.

رهگذر گرامی و عزیز
خیلی ممنون از حلاجی موضوع بحث. عرضم به حضور شما که شمار پیروان یک مسلک و عقیده و دین و مذهبی دلیل بر حقانیت آن نیست. روزگاری در آلمان میلیونها نازی بودند. آیا حقانیت داشتند؟ کمیت (شمار) و کیفیت (چگونگی) یکی از اصول پایه ای ماتریالیسم دیالکتیک تاریخ است. اگر تعداد ناباوران به یک دین تروریستی و تنفر گرا زیاد شود، کیفیت جامعه هم تغییر میکند. و برعکس، اگر کیفیت جامعه بد باشد و به رشد و تولید تروریسم و تنفر کمک کند، کمیت باوران به آن ایده هم رشد خواهد کرد.
این حقیر معتقدم که اصلا اسلام دین نیست. ما باید یک تعریفی از دین و مذهب بکنیم و بعد بدانیم که کدام یک از این ادیان اکثریت دنیا در این میگنجد. قران به کشت و کشتار مسیحی و یهودی و بودائی و ناباور حکم میدهد. آیا این دین است؟ دین باید تسلی دهنده روح و روان انسان باشد و به انسانیت او کمک و اورا به خدا نزدیک کند. به نظر شما اگر بنده دینی بیاورم و در کتاب اش فرمان به قتل و کشتار مسلمانان بدهم آیا آن هم دین است؟ اسلام از ایران ریشه کن خواهد شد،منتهی زمان لازم دارد. وقتی مردم میلیونی در روز عاشورا به خیابان ها میریزند و این خرافات را زیر سئوال میکشند، آیا نشان دهنده برگشتن ورق نیست؟ یک آفریقائی بومی هم در جنگل فکر میکند که دین او که از یک کنده درخت خدا ساخته، دین حق است. آیا نباید روشنگری کرد و او را با استدلال و علم به روشنفکری هدایت کرد؟
شمافقط به یکی از دوستان غیر ایرانی یا غیر مسلمان خودتان بگوئید که ما ها منتظر یک امام زمانی هستیم که در بچگی به چاه رفت و دنیا را با شمشیر خودش درست خواهد کرد، و ببینید که همان نگاهی که ما به بومیان جنگلی در آفریقا میکنیم، به شما خواهند کرد.
شما کدام کتاب آسمانی را میدانید که فرمان به قتل پیروان دیگر ادیان میدهد؟ هیچ دینی و مذهبی حق ندارد به کشتار مردم دیگر ادیان فرمان دهد. ما باید این را همیشه به خاطر داشته باشیم. اصلا، من از شما میپرسم: اجداد من و شما چطوری مسلمان شدند؟ مگر به زور شمشیر و قتل و غارت نبود؟ ما باید این نکته رادر هر فرصتی به تمام مردم ایران خاطر نشان کنیم. و این هیچ مغایرتی با احترام و دیگر بهانه های معتقدین این دین ندارد. نازیسم قابل احترام نیست. تروریسم و کتابی که تنفر و کشت و کشتار انسان های ناباور را اندرز میدهد قابل احترام نیست.
امیدوارم که مطلب را تقریبا عرض کردم.
نوش.