بخش نخست - “به پيشواز بدرقه ی جمهوری اسلامی” در قامت استنباطات و دريافت های يک جوان عمر بر باد رفته ی ايرانی از رنجی سی ساله…شیرازی اوغلو!!!

ایالات متحده در پی احقاق تحریمات بیشتر سازمان ملل علیه ج.ا. بدلیل ‘ادامه داشتن’ جاه طلبیهای اتمی آن حکومت است.

امروز گزارش شد که آمریکا بر این باور است که ارزیابی دستگاه اطلاعاتی اش مبنی بر متوقف بودن فعالیتهای تسلیحاتی اتمی ج.ا. غلط بوده و تهران دست اندرکار طراحی یک اسلحه اتمی است.

http://www.guardian.co.uk/world/2010/jan/03/us-intelligence-iran-nuclear-weapons

=====———————======

ازطرفی دیگر گویمتان ای نوشداران و نوش آفرینان که سرشار از امید سبزم…

اتفاقهای زیادی دارند خیلی سریع به وقوع می پیوندند و دنیا هم من مشنگ بیدار شده و دیدم که تعارف را کنار گذاشته و دارند آن را انقلاب میخوانند. نه چندان دیری پیش ما از شنیدن “انقلاب” منقلب میشدیم. انقلاب “ما را کرده بود!” و آخریش برای هفت جدمان و ده نواده مان بقول طنزنویسی بس بود!…

ولی کل اوضاع هنوز به لطف روزگار نسبتا خوب است و نحوه و سرعت انسجام گیری فعالیتهای سبز و همدسته شدن تفکرات و نیروهای سبز مرا در حیرت دلپذیری فرو برده است.

نوش…

http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article////107/-bca8d74295.html

ولی البته حیرت من بیجاست چرا که ایرانیان سبز میخواهند در جامعه ای که در آن احترام به حقوق بشر و حقوق انسانی و مدنی شخص نهادینه است شهروند باشند. نه؟!…

پس متن دستورالعمل کلی این انقلاب سبز ایران همزمان با آغاز دوره مدرن بشر متفکر نوشته شده،

آقایان فکر نکنند که این چیزی است جدید که ناگهانی در ملک مبارکشان سبز شده!

هنوز هم دیر نیست و هیچ لزومی برای خشونت نیست.

بار قبل شاه که گفت صدای انقلابشان را شنیده است،

مردم دیگر گوششان را به او کاملا بسته بودند.

ولی در وطن سبزمان

مثل اکثر جاهای کره کوچک سبزمان

کوچکترین صداها شنیده میشوند،

چه برسد به ندای ندامت و لبیک سبز

آقای خامنه ای با مردم…

نوش…

======———======

بابا تو که کولاک کردی که

پسر خوب شیرازم!!!

نوشانوش که بدرقه ایست جانانه!…

http://balatarin.com/permlink/2010/1/4/1901133

یولداشلار عزیز

با سلام و احترام.

عزیزان مهناز بانو و یولداش نگاهی راجع به نامه جناب آقای “عزت الله سحابی” به ایرانیان خارج از کشور هر یک دیدگاه خود گفتند من هم نظرم در این مورد می گویم تا نظر شما در این باره چه باشد.

جناب سحابی مردی حدود 80 ساله به عنوان یک” برادر پیر” می نماید که “پایان عمر را نزدیک می بیند ” دارد از روی خیر خواهی “سخن آخری و یا آخرین سخنانی” را می گوید. این بیشتر به یک “وصیت نامه ” می ماند و در همین سطح هم قابل بررسی است.

من بر اساس تجربه های شخصی خودم به این گونه چیزها ارج می نهم.نه آنکه اتوماتیکی همه محتویات مثلا این نوشته یا هر نوشته ای این گونه را پذیرا بوده باشم . نه ابدا. اما معتقدم که باید سالخوردگان را تشویق کرد تا بیشتر از این چیزها بنویسند. اما اساس ادعای من چیست؟

در دنیای مطبوعات (روزنامه و شبنامه) و مقاله ها و کتب و فیلم و سینما به ما از همان قدیم هم چیزهائی گفته اند. بر اثر کثرت تکرار از سوی همه رقم منابع درجه چندم گونا گون چب و راست و میانه لاجرم پذیرفته ایم. اما خودمان در عملش نبوده ایم(رجوع به منابع در جه اول را هم که به قول جنوبی ها “قربونش برم”). مثلا سن ما اکثرا اجازه نمی دهد که “جنگ جهانی دوم” یا “واقعه آذربایجان” و یا “دوران شاد روان مصدق” و یا حتی “واقعه 15 خرداد سال 42″ را به یاد بیاوریم. یادمان نرفته است که امروزه اکثریت مردم کشورمان حتی انقلاب بهمن ماه 1357 را هم به لحاظ سنی نمی توانند به یاد آورند. معهذا اکثرا ما در باره اکثر این موضوعات عقایدی نسبتا قوی و ریشه داری داریم. من این ها را تئوری می دانم .

بعد برخوردیم و می خوریم به مردمان ساده ای که مثلا با آمریکائیان در ایران اواخر قاجار و اوائل پهلوی” سر و کار داشته اند. یا “دوران پیشه وری ” را دیده اند یا “مصدق” و سال 32 را به یاد دارند و … یا در انقلاب بهمن ماه شرکت داشته اند.

تا آنجا که یادم می آید بین آن چیزهائی که از راه تئوری آموختیم و آنچه که این شاهدان عینی می گویند اکثرا تفاوتی بسیار مشاهده می شود. این از بدیهیات است و مواردی زیادی هم قابل ذکر.

حال ادعا نمی کنم که همه “تئوری ” ها ی ما از دم نا را ست و دیده های شاهدان عینی همه سراپا راست است با بالعکس. این می شود به تعبیر “یولداش” به جای افتادن از این سوی بام از دیگر سوی بام افتادن. اما مشاهدات این شاهدان عینی به ما کمک می کند که برخی از ” چیزهای پذیرفته شده ” را ” کمی اتوماتیکی نپذیریم” و آن را به “چالش” بکشیم و به عبارتی ساده تر “نسبت به دانسته های خودمان کمی انتفادی(نقادانه) فکر کنیم”.

این مشاهدات تا حدی “آن میوه ممنوعه پرسیدن ” را وارد “بهشت پذیرش بی چون و چرای ” ما می کند که آن هم مقدمه “پژوهش” است که شاید این به قول حافظ همان “آسمان بار امانت نتوانست کشید “ی باشد که “قرعه فالش به نام ما “دیوانگان” و از “بهشت راندگان” زده شد”

” بت” های این و آن را شکستن نه دشواری که اصلا کلی لذت هم دارد اما وقتی پای شکستن “بت” های خود آدمی در میان می آید دیگر وارد مقولاتی می شویم که “آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها”
.
جناب سحابی از تجربیات خودشان در این و آن دوران گفتند. البته می توانستند کمی “دپیلماتیک” و “زیرکانه” تر یا حتی “نرم تر ” و”زیبا تر”بنویسند. اما هدفش “درد دل و وصیت و خواهش و تمناء “بود و چیزهائی در این مایه. باید تشویق کرد که این گونه افراد بیشتر از همین “تجربیات خودشان” بگویند.

چه عیبی دارد که گاه و گلفی هم کسی چند پیراهن بیشتر پاره کرده اندرز ی دهد که:

“اما در دوره دکتر مصدق، عده‌ای با تندروی و طرح شعار جمهوریت و یا پایین کشیدن مجسمه‌های شاه در برخی میادین و نظایر آن، جناح مقابل را متحد و عصبانی و مصمم کردند و یا نصایح بازرگان کمتر به گوش فعالان سیاسی آن روز نشست و در هر دو مورد نیز ما بهای سنگینی برای بی‌توجهی به تجارب معقول و منطقی و تسلیم احساس شدن خود پرداخته‌ایم”.

” اما خیلی حرف‌ها ممکن است حق و «حقیقت» باشد، اما عمل سیاسی و استراتژیک نه صرفا بر اساس حقیقت بلکه بر اساس قدرت، مصلحت و تناسب قوای اجتماعی صورت می‌گیرد.” یا

” اما باید همان گونه که اخیرا در مصاحبه‌ای اشاره کردم به همه دوستان و بویژه جوانان عزیز بگویم که همیشه ایثار و فداکاری این نیست که انسان آماده چوب خوردن و حتی گلوله خوردن در راه آزادی و استقلال و… باشد، اینها هم گاه لازم است، اما همه عزیزان باید بدانند که گاه تحمل حرکت تدریجی از گلوله خوردن هم سخت‌تر است. گاه انسان در یک لحظه گلوله می‌خورد و از این اوضاع راحت می شود.. اما..”

خیر پیش

رهگذر

روشنفکران دینی مخالف دولت

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2010/01/100104_ad-saeedehstatement.shtml

در این ویدئو که از تلویزیون رسمی جمهوری اسلامی ضبط شده بود، یک مقام جمهوری اسلامی ( آیت الله حائری شیرازی) از رسانه رسمی کشور، به اعدام بدون محاکمه ۳۰ نفر از مخالفین نظام پس از دستگیری اعتراف نمود و گفت این ۳۰ نفر را عصر بازداشت کردند و بدستور دادستان انقلاب، همان شب همگی اعدام شدند.همچنین در این خطابه تلویزیونی… وی دو بار صریحاً به مردم و به نیروی انتظامی دستور داد تا جائیکه می توانند معترضین را بکشند و هر چه بیشتر بکشند بنفع نظام است. وی نسبت به دستگیری مخالفین هشدار داد و بازداشت افراد را باعث عزیز شدن آنها دانسته و گفت که نباید با دستگیری معترضین سبب عزیز شدن آنها شوید، فقط آنها را بکشید، که در این اظهارات روی صحبت وی بخصوص در مورد رهبران جنبش سبز بود که صراحتاً از بلندگوی رسمی کشور، دستور قتل آنان را صادر کرد.
حذف ویدیو از یوتیوب
این ویدیو كه می تواند مورد استفاده و مدركی از سوی سازمانهای فعال حقوق بشر باشد و بعنوان سندی بر علیه نظام حكومت مذهبی جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی قرار گیرد، پس از انتشار آن در یوتیوب توسط اشخاصی وابسته به حكومت و با تلاش فراوان توانستند سبب حذف این ویدئو از یوتیوب شوند و علت آنرا نقض کپی رایت گزارش کرده اند.

fcnn

http://www.iranchristian.com/component/content/article/51-politic-news/832-a-video-on-youtube-was-removed.html

آیا

این انسانها بدنبال جدایی دین از سیاست هستند؟
ایا ب حقوق بشر احترام میگذارند و رعایت خواهند کرد
آیا ب دموکراسی و آزادی فردی واجتماعی مِتقدند؟
هرکس خودش جواب بده

حدود بیست سال پس از درگذشت هایده، یک خواننده خوش صدا از جمهوری آذربایجان، از این ترانه بر اساس نسخه اصلی، اجرایی تازه ارائه کرده است

http://www.ilna.ir/newsText.aspx?ID=100319
ریس جمهور محترم کرسی شعر میفرمایند.

وفتی اجازه جاپ و نشر و ساخت فیلم و برپایی نمایشگاه و حتی اشائه معماری و تعیین ساختار برای معماری ایرانی را نمیدهند و دم از فرهنگ والا میزنند در صورتی که با پول بیت المال با هواپیما به تهران می اید و عقده گشای می کند و برمیگردد دروغ میگوید در کشتار مردم سهیم است نه…
فرهنگ با این موجود رابطه ندارد

داریوش همایون

جنبش های نافرجام ما

جنبش‌های اجتماعی تاریخ ایران پس از انقلاب مشروطه که زود هنگام و دستخوش ابر قدرت‌های استعماری بود و کامیاب نشد، به جائی که بایست نرسیدند زیرا به عنوان جنبش اجتماعی ناقص بودند.

در جریان یک سخنرانی درباره جنبش سبز این پرسش پیش آمد که چرا همه جنبش‌ها در جامعه ایرانی ناکام مانده‌اند و آیا جنبش سبز نیز چنان سرنوشتی خواهد داشت؟ این پرسش که یکی از مشکلات اصلی سیاسی ما را در خود دارد به بحثی انجامید که شاید نوری بر راه آینده ما بتاباند. ویژگی جنبش‌های ملی ما چه بوده که آنها را نافرجام کرده است؟

بجز جنبش مشروطه خواهی که قربانی موقعیت بی امید بین المللی و ناآمادگی همه سویه جامعه ایرانی گردید، آنچه از جنبش اجتماعی و نه مذهبی در تاریخ ایران داریم در یک تن، در یک رهبر، پیشوا، خدایگان، خلاصه می‌شده است. اصلا همه نگرش تاریخی ما فرد محور است ــ پیروز می‌شدیم چون آن یک تن، که تا نیمه سده بیستم افسر پادشاهی بر سر داشت، ابرمرد تاریخ بود؛ و شکست می‌خوردیم چون او نادرست یا خوشگذران یا ناشایسته بود.

این درست است که شخصیت‌ها نقشی انکار ناپذیر در تاریخ دارند (بهترین نشانه‌اش آنکه مارکسیست‌ها که منکر نقش شخصیت در تاریخ هستند به بیشترین و زننده‌ترین جلوه‌های کیش شخصیت آلوده شده‌اند.) ولی شخصیت‌ها چنانکه مارکس می‌گفت ابزار تحولات اجتماعی هستند. شخصیت‌ها را از جامعه‌ای که میدان نقش آفرینی آنهاست جدا نمی‌توان کرد. ما می‌بینیم که پیروزمند‌ترین شخصیت‌های تاریخی رهبرانی بوده‌اند که بهترین ویژگی‌ها و بالا‌ترین آرمان‌های جامعه خود را در وجود خویش تجسم بخشیده‌اند. به همین گونه بیزار کننده‌ترین شخصیت‌های تاریخی، برجسته‌ترین نمایندگان بیماری‌های جامعه خویش بوده‌اند. کورش، جهان ایرانی زمان خویش را در برتری اخلاقی و شکفتاری آفرینندگی اش به بالا‌ترین سطح انسانیت آن دوران رسانید. ناصرالدین شاه فرو رفته در گنداب سیاسی و فرهنگی ایران سده نوزدهم از مردمانی که بر آنها سلطنت می‌راند باز شناختنی نمی‌بود. آیا کورش یا ناصرالدین شاه می‌توانستند جای خود را با هم عوض کنند؟

جنبش‌های بزرگ جامعه ایرانی برخاسته از همین جامعه بوده‌اند و شخصیت‌هائی به رهبری آن جنبش‌ها می‌رسیدند که بهتر می‌توانستند مردم را گرد خود بیاورند زیرا طبیعت و آرزو‌های جامعه را بهتر باز می‌تاباندند. اگر جنبش‌ها شکست می‌خوردند ــ با همه نقش بسیار مهم بیگانگان در سده‌های نوزدهم و بیستم ــ از نارسائی جامعه برمی خاست که وابستگی به رهبر و پیشوا یکی از جلوه‌های آن می‌بود. (آن بیگانگان نیز به دستیاری یا رضایت خود ایرانیان چنان فرمانروائی بر ما می‌یافتند). ما در اصراری که به تعارف کردن با خودمان داریم یا شاید از نداشتن شهامت روبرو شدن با خودمان، پیوسته مسئولیت را از دوش مردم بر می‌داریم. ولی خود ما مردم، در تحلیل آخر مسئول هر بد و نیک زندگانی شخصی و ملی خود هستیم. هر ملتی که نمونه‌های زندگانی شایسته را ببیند و زیر بار الزامات آن نرود مسئول شوربختی خویش است و این حال ما در این دو هزاره‌ی بیشتر آلوده‌ی نکبت بوده است.

در همه تاریخ ما هیچ چیز برای توده‌های مردم و سرامدان طبیعی‌تر از این نمی‌نمود که انتظار برآمدن رهبر یا فرماندهی را بکشند که به نیروی خود آنان گرهگاه‌ها را بگشاید و راه‌ها را هموار سازد. حتی جنبش مشروطه که بی یک رهبری مشخص و بیشتر بر گرد یک گفتمان تازه سر گرفت به زودی با برسازی ستار خان نیاز خود را به پیچیده شدن در یک شخصیت ناماور برآورد؛ تا همین اواخر، مشروطیت با ستار خان شناخته می‌شد. ستار خان یک چهره قهرمانی بود و نقشی بزرگ در پیروزی جنبش مشروطه و برجسته کردن ناسیونالیسم ایرانی دارد ولی مسلما همه لایه‌های پیچیده پدیده‌ای را که به جنبش مشروطه می‌شناسیم نمایندگی نمی‌کند. با اینهمه جنبش مشروطه خواهی که‌اغاز بیداری ایرانیان از خواب هزاره‌ای است نشان داد که جنبش اجتماعی که خود نخستین آن در تاریخ ما بود، نه تنها می‌تواند، بلکه ناگزیر و به طبیعت خود می‌باید، اجتماعی باشد و از افراد، حتی نام‌های مشهور می‌گذرد.

* * *

جنبشی که نیروی برانگیزنده‌اش یک تن باشد با دو کاستی بنیادی روبروست. نخست، با تکیه بر او خود را از بهره گیری از بیشترینه انرژی توده‌هائی که جنبش را می‌سازند بی بهره می‌کند. مردمی که می‌خواهند رهبری شوند، نه آن گونه که می‌توانند بلکه آن چنان که رهبر می‌خواهد حرکت می‌کنند. دوم، رهبر که اساسا از جنس همان مردمان است زیر باران ستایش و پرستش به تباهی ناگزیر می‌افتد. امکان ندارد موضوع پرستش، هر کس می‌خواهد باشد، همه چیز را در خود خلاصه نکند و خود و امری را که پیشتاز آن است به ویرانی نکشد. هیچ نیروئی در برابرش نیست که جلو اشتباهات ناگزیر را بگیرد و تنها تصحیح کننده‌ای که برایش می‌ماند شکست است. تفاوت نمی‌کند که رهبر حقیقتا موضوع ستایش یا پرستش باشد، چنانکه مصدق و خمینی (و رضا شاه و محمد رضا شاه در دوره‌هائی) بودند یا آن را تصور کند، چنانکه محمد رضا شاه در سال‌های پایانی اش می‌پنداشت. پیش از عصر بیداری ایرانیان نیز پادشاهان بزرگ اگر خودشان زنده نماندند تا روند انحطاط را ببینند جانشینان شان بی استثنا با آن روبرو شدند.

اکنون به پاسخ آن پرسش می‌رسیم. جنبش‌های اجتماعی تاریخ ایران پس از انقلاب مشروطه که زود هنگام و دستخوش ابر قدرت‌های استعماری بود و کامیاب نشد، به جائی که بایست نرسیدند زیرا به عنوان جنبش اجتماعی ناقص بودند. جنبش نوسازندگی دوران پهلوی و جنبش ملی کردن نفت به اندازه‌ای زیر سایه شخصیت‌ها افتادند که کمترین کاستی اخلاقی یا انتلکتوئل آن شخصیت‌ها ابعاد ویرانگر می‌یافت؛ و انقلاب خمینی اصلا جنبش اجتماعی نبود، عاشورائی بود که یک دهه طول کشید ــ با همان هیستری و از خود بی خودی که مردان را به قمه زنی و زنجیر زنی، تا زخمی کردن کودکان خود و زنان را تا «دیوانگان رقیه» می‌رساند. انقلابی که رهبرش امام بود و اساسا هر جنبش مذهبی را حتی اگر رنگ سیاسی داشته باشد می‌باید از مقوله جنبش اجتماعی بیرون برد.

جنبش سبز حتی اگر در کوتاه مدت به پیروزی نرسد نافرجام نخواهد ماند زیرا یک جنبش اجتماعی است به معنای لفظی اصطلاح؛ نقش عامل اجتماعی در آن به ریختن به خیابان و زنده باد و مرده باد گفتن جمعیت پایان نمی‌یابد. این توده می‌اندیشد (شعار‌های تظاهرات از بالا داده نمی‌شوند، خود مردم اند که به مناسبت شعار‌ها را می‌سازند.) اجتماعی است که جنبش را از همان آغاز از آن خود داشته است (و این عامل تعیین کننده‌ای است)؛ نه در یک تن آب شده‌است، نه رهبر دارد نه هیچ نشانه ای از زیر بار رفتن در آن دیده می‌شود؛ گذشته از باور‌های مذهبی بیشمارانی که جنبش را می‌سازند سراسر سیاسی است، هرچند با توجه به ضرورت‌ها از نماد‌های مذهبی و انقلاب اسلامی به فراوانی و به رغم رژیم بهره می‌گیرد. با آنکه ابعاد آن از انقلاب اسلا می‌بزرگ‌تر است روانشناسی مشهور توده‌ها (چنانکه‌ای گاست و کانه تی نشان داده‌اند) بر آن چیرگی ندارد. سایه‌ای هم از هیستری و خشونت در آن نیست. همین بس که سوگواران منتظری را با خمینی مقایسه کنیم. پدیده‌ای است ناشناخته برای همه و نا آسوده برای زندانیان گذشته. جامعه تازه‌ای که دارد ساخته می‌شود جنبش خود را نیز در یک فرایند آموزشی-آفرینندگی (همان پراکسیس یونانی) شکل می‌دهد. تنها نگرانی از آینده‌اش آن است که آیا این ویژگی‌ها را نگه خواهد داشت و نه تنها پیروزی نهائی آن بلکه پگاه تازه‌ای را در تاریخ ما تضمین خواهد کرد؟

http://www.kayhanpublishing.uk.com/Pages/archive/weekly/1289/Homayoun_1289.htm

گزارش تصویری/ نخستین آزمون سراسری و متمرکز طلاب اهل سنت -1

http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1013287

بدون شرح:
http://www.mehrnews.com/mehr_media/image/2010/01/503617_orig.jpg

دمکراسی یا مردم سالاری
در پی پیش آمد های چند ماه گذشته ، به نظر می رسد که ایرانیان برآنند تا برای سومین بار در یک قرن ، فرصت تجدید نظر در ساختار حکومت را بدست آورند و بار دیگر دانش و تجربه ی خود را در برپائی یک حکومت سازگار با خواست و اندیشه ی ایرانیان بکار گیرند.
خوب است در فرصت باقی مانده یکبار آزموده های گذشته را باز نگری کنیم تا دگر بار در دام حکومت های خود سر و خود ستا نیفتیم. اگر امروز از این فرصت تاریخی بهره نبریم و گفتگو های بنیانی را در فضای دوستانه پیش نبریم فردا گرفتار درگیری و نزاع خیابانی می شویم تا نظر مان را به یک دیگر تحمیل کنیم.
بیشتر روشنفکران سیاسی و اجتماعی ، جنبش سبز را گذار به دمکراسی تعبیر می کنند و بر این باورند که پس از این حکومت ، مردم راه دمکراسی و انتخابات آزاد را برمی گزینند و البته چندان روشن نیست که روشنفکران این تعبیر را براساس شناخت از جامعه ی ایرانی بدست آورده اند و یا تنها آرزوی خود را بیان می کنند.؟ یادمان هست که در این سی سال رهبران جمهوری اسلامی درخواست های ملی و مدنی مردم را نادیده گرفتند و بارها و بارها گوشزد کردند که قیام ملت صرفا برای اعتلای اسلام بوده است.
این نوشته تنها تلاشی است در راستای شناخت تفکر جامعه ی ایران در مورد حکومت و انتظاری که مردم از حکومت دارند تا بر ین اساس بتوانیم شالوده ی یک حکومت سازگار ب اندیشه ی ایرانیان را تدوین نمائیم.
حکومت نه امری الهی است و نه یک واقعیت علمی ، بلکه یک پدیده ی اجتماعی است که بر پایه ی فرهنگ و دانش مردم می تواند از جامعه ای به جامعه ی دیگر و حتی از زمانی به زمان دیگر تغییر کند . مکتب های سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و حتی اخلاقی (دین و مذهب) نیز فرزند اجتماع خود هستند و برای پاسخ گویی به نیاز جامعه ی خود بوجود آمده اند. حتی اگر باور کنیم بینش الهی و یا علمی این مکاتب توانائی گسترش به سایر جامعه ها رادارد بایستی در بکارگیری این مکاتب و اندیشه ها ، اصل سازگار سازی را به خاطر داشته باشیم . چرا که حتی اگر با بینش فلسفی و یا علمی دین الهی و یا مکتب انسان ساخته موافق باشیم ، احکام و دستورالعمل ها را باید براساس درک و فرهنگ جامعه ی دیگر دوباره تدوین کنیم چرا که حکم ها ماهیت اجتماعی دارند و بایستی با ارزش ها و دانش مردم همان اجتماع منطبق باشد در غیر این صورت باعث بوجود آمدن تناقض در جامعه می شود و فضای جامعه را ملتهب می سازد . مردم دچار سرگردانی می شوند و با پذیرش احکام جدید ، احساس عدم رضایت وجودشان را پر می کند. اعتماد به نفس را از ایشان می گیرد و شک و دودلی مانند خوره به جانشان می افتد و توانائی هایشان را به ضعف مبدل می سازد. شاید بتوان این ناسازگاری و دوگانگی که بین احکام وارداتی و فرهنگ و دانش عمومی به وجود می آید را بزرگترین علت عقب ماندگی یک ملت نامید.
زمان مشروطه برخی از روشنفکران متوجه این عدم تطبیق شدند و تلاش کردند راهی برای گفتگو در این زمینه باز کنند که البته توفیقی نیافتند مرحوم دهخدا در یکی از مقالاتش در روزنامه ی صوراسرافیل می نویسد ” من از روز اول فهمیده بودم که مشروطه؛ یعنی عدالت، مشروطه؛ یعنی رفع ظلم، مشروطه؛ یعنی آسایش رعیت، مشروطه؛ یعنی آبادی مملکت. من این‌ها را فهمیده بودم؛ یعنی آقایان و فرنگی‌مآب‌ها این مطلب را به من حالی کرده بودند. اما از همان روزی که دست خط از شاه مرحوم گرفتند و دیدم که مردم می‌گویند که حالا دیگر باید وکیل تعیین کرد، یک دفعه انگار می‌کنیم یک کاسۀ آب داغ ریختند به سر من، یک دفعه سی‌وسه بندم به تکان افتاد. یک دفعه چشمم سیاهی رفت. یک دفعه سرم چرخ زد. گفتم بابا نکنید. جانم نکنید، به دست خودتان برای خودتان مدعی نتراشید. گفتند: «به! از جاپن گرفته تا ته پتل پرت، همه ی مملکت‌ها وکیل دارند.»
گفتم: «بابا والله من مرده و شماها زنده، شما از وکیل خیر نخواهید دید، مگر همان مشروطه خالی چطور است؟»
گفتند: «برو پی‌کارت، سواد نداری حرف نزن. مشروطه هم بی‌وکیل می‌شود؟» ”

اگرچه ممکن است قصد دهخدا صرفا انتقاد از وکلای انتخاب شده باشد اما نوشته در ذات خود از یک ناسازگاری سخن می گوید که مردم ایران آمادگی این مجلس و این انتخابات را نداشتند و یا شاید از ابتدا هم چنین چیزی منظورشان نبود .

پس از تجربه ی مشروطیت ، اکنون دوباره سخن از دمکراسی است . دمکراسی به عنوان روشی از حکومت که مورد پذیرش قریب به اتفاق روشنفکران عصر حاضر است ، شاخص های زیر را دنبال می کند:
انسان ها را برابر می داند و به حقوق بشر ایمان دارد
حقوق اقلیت ها را به رسمیت می شناسد
تکثر در جامعه را برسمیت می شناسد
به دین و آئین دیگران احترام می گذارد
همگان را در برابر قانون برابر می داند
آزادی بیان را محترم می دارد
انتخابات آزاد و دوره ای را به عنوان راهکار می پذیرد و حکومت را حق اکثریت می داند به شرط آنکه حقوق اقلیت رعایت شود.
این حکومت بناست که در جامعه نظم ، امنیت و عدالت بوجود آورد و ما بایستی باور کنیم برای رسیدن به این اهداف نیاز به یک دولت مرکزی قدرتمند ، در چارچوب دمکراسی ، داریم .

در این گفتار بنا نداریم اهمیت اندیشه ی دمکراسی را به عنوان تجربه ی بشریت زیر سوال ببریم بلکه می خواهیم ببینیم آیا این ساز و کاری که از آن سخن می گوئیم با خواست و نیت مردم ما سازگار است ؟ آیا نیازهای ملی و مدنی ما را تامین می کند ؟ و آیا دمکراسی به تنهائی مردم را به مدینه ی فاضله ای که در ذهن روشنفکران است رهنمون می کند؟

آنچه در نظر روشنفکران امروز اظهر من الشمس است دیروز در نظر آخوندها و برخی روشنفکران مذهبی که در رهبری انقلاب سهیم بودند ، اظهر من الشمس بود و گمان داشتند که مردم صرفا برای اسلام قیام کردند و همین قدر که باور کنند حکومت اسلامی است راضی می شوند و حاضرند از بقیه ی درخواست های خو صرف نظر کنند. ولی نتیجه ی سی سال تجربه ی جمهوری اسلامی نشان داد که اگر به بحث سازگاری احکام مکتبی و فرهنگ ملی توجه نشود ، مردم اگرچه در آغاز همراهی نشان می دهد اما رفته رفته پی فرهنگ و خواسته های خود می روند و تناقض ها به کشمکش منجر می شود .
برخی از روشنفکران گاهی به احکام اسلام در مورد برده داری و مسئله ی زنان و…. این ایراد را وارد می کنند که ما هیچگاه مثل اعراب زمان پیامبر نبودیم و بسیاری از این احکام در مورد ما کاربرد ندارد و یا در برخی موارد احکام ما بعضا مترقی تر از احکامی است که رسول خدا برای اعراب آن روز آورده است که سخن درستی است

مراجع و مجتهدین نیز معتقدند که احکام می تواند بر اساس نیاز روز جامعه تغییر کند ، اگرچه این قدم بزرگی است که می تواند احکام را با فرهنگ و نوع زندگی جامعه های مختلف سازگار کند . اما این تغییرات در بسیاری موارد با مقاومت سرسختانه ی متعصبینی مواجه شد که مکتب را نه در بینش و روش بلکه در احکام می دیدند. و در برخی موارد مراجعی که شجاعانه در این ره قدم برداشتند از طرف آخوند هی سنتی طرد شده اند.

تند روها در جمهوری اسلامی بجای اسلامی کردن کشور از نظر بینش ها و روش ها ، دست بکار جایگزینی فرهنگ ایرانی با فرهنگ عربی ، که به گمان ایشان فرهنگ اسلامی است، شدند و تقریبا در همه ی موارد ناکام ماندند.
ایرانیان به مرور نشان دادند که بر سنت های فرهنگی خود ، که بر اثر تجربه ی هزاران ساله ی یک ملت بدست آمده همچنان پای فشردند.
نوروز برای ایرانیان یک مراسم ساده ی سنتی تلقی نمی شود که از آن به سادگی بگذرند بلکه بینشی است که به آن ها روش زندگی می دهد. مخالفت پیدا و پنهان با نوروز از ابتدای تشکیل جمهوری اسلامی زمزمه شد ولی هیچگاه توان رشد و نمو نیافت حتی مراسم چهارشنبه سوری و سیزده بدر ، که از اهمیت نوروز نزد ایرانیان برخوردار نیست ، علی رغم مخالفت بسیار ، نهایتا وسط جمهوری اسلامی پذیرفته شد.
ازدواج موقت و یا مجدد موضوعی است که هر از چند گاه در جامعه مطرح می شود و تند رو های متعصب برای آنکه به قول خودشان احکام خدا زمین نماند تمام تلاش خود را برای نهادینه کردن آن بکار می بندند .اگرچه مقاومت های جانانه ای از طرف زنان و روشنفکران در جامعه و در برابر تصویب این گونه قانون ها صورت گرفت ولی توفیق هائی هم بدست آوردند چرا که برخی مردان ، چندان هم از داشتن چنین مجوز هائی ناراضی به نظر نمی آیند و بازار صیغه رواج پیدا کرد. و نتیجه اش شش میلیون ، یعنی یک چهارم ، زن مطلقه در کشور شد .
سرنوشت بانک داری بدون بهره به یکی از بالاترین بهره های بانکی در جهان انجامید.
بخشی از احکام قصاص با حساسیت بسیار زیاد مردم مواجه شد تا جائیکه برخی از این احکام متوقف ماند.
در خصوص حجاب نیز نتوانستند جمعیتی ر ا که نود و هشت درصد آن به جمهوری سلامی رای داده بود و به قول رهبران جمهوری سلامی همگی اسلام را می خواستند ، قانع کنند به حجاب اسلامی تن دردهند . و حالا خودشان برای آن که حکومت را مردمی نشان دهند از خانم های ، به قول خودشان ، بد حجاب تاییدیه می گیرند که نشان می دهد به وضعیت موجود جامعه تن دردادند.
با توجه به مثال های فوق اگر اهداف دمکراسی را مورد بررسی قرار دهیم ممکن است کسانی بگویند آن چه را دمکراسی می خواهد به عنوان حکم حکومتی در جامعه ی ما نهادینه کند از پیش در فرهنگ ما وجود داشته است . و نیازی نیست که حکومت بخواهد آن را در چارچوب قانون در جامعه جاری سازد در حالیکه هنوز ریشه های نژاد پرستی و برتری جوئی در جامعه های غربی خشک نشده است.

ایرانیان هیچگاه برده داری را تجربه نکردند و برتری جوئی نژادی در تاریخ ایران سابقه ندارد . اقلیت های نژادی ، زبانی و دینی همواره در بین ایرانیان محترم بوده اند.
کشور ایران از زمان کوروش بزرگ ، ملک مشاع ایرانیان بوده است و هر ایرانی می توانسته در هر گوشه ی این سرزمین زندگی کند و کسی مزاحمش نشود ایران کشوری است با اقوام مختلف که با همکاری و تلاش همگانی فرهنگ مشترک این سرزمین را رقم زده اند ، هنر ایرانیان به خوبی این فرهنگ مشترک را نمایندگی می کند . و این درهم آمیختگی فرهنگی به حدی است که ایرانیان را به درک مشترک در زمینه های مختلف رسانده است . یک ایرانی را دیگر نمی توان اختصاصا متعلق به یکی از این اقوام دانست چرا که در مردم هر قوم دلبستگی های فرهنگی و هنری به سایر اقوام به وفور دیده می شود. نوای موسیقی اقوام مختلف به عنوان موسیقی ملی در تمام ایران با استقبال روبرو می شود و فرش ایرانی که با ترکیب رنگ ها و نقش هایش سمبل تکثر گرائی ایرانیان است ، به سادگی در چهار گوشه ی کشور حرکت می کند و در انحصار یک قوم نمی ماند .
فرهنگ مشترک مرزهای زبانی اقوام را هم درهم می نوردد و حتی مرزهای حکومت ساخته را پشت سر می گذارد و نسبت به مردم هم فرهنگ در ماورای مرزهای کشور احساس نزدیکی شگرفی به وجود می آورد به طوری که هردو طرف در ارتباط فرهنگی با یکدیگر ، نیمه ی گمشده ی خودشان را جستجو می کنند.
شاید برخی معتقد باشند که دولت قوی و دمکراتیک ضامن حفظ این حقوق در کشور است ولی بد بختانه دولت هائی که در ایران شکل گرفته است درست برخلاف این فرهنگ تلاش کرده اند که برای اثبات نیاز به آنها ، جامعه را دچار اختلاف کنند و مردم را مقابل یکدیگر قرار دهند. و نه تنها نظم و امنیتی را بوجود نیاوردند بلکه با ایجاد بی عدالتی و آپارتاید مذهبی و قومی ، امنیت ذاتی جامعه را نیز مختل کرده اند.
در بخش اقتصادی نیز دخالت دولت بیش از آنکه به رشد و توسعه ی اقتصادی کمک کند ، مردم را به حاشیه رانده و فرصت های سرمایه گذاری را از ایشان سلب نموده است .
برای تعیین چارچوب و ساختار سازمان اداره ی کشور خوب است که به فرهنگ خودمان باز گردیم و از جائی شروع کنیم که به بیراهه رفتیم .از تجربه ی دیگران استفاده کنیم ولی به سازگاری این تجربیات به فرهنگ عمومی مردم نیز توجه کنیم و با استفاده از نقاط مثبتی که در فرهنگ ما وجود دارد شالوده ی سازمانی را بریزیم که به قول فردوسی از باد و باران نیابد گزند .
مردم سالاری ایرانی
ایرانی ها دمکراسی را مردم سالاری می گویند که ترجمه ی این لغت نیست ولی با نگاه ایرانیان به حکومت سازگار است. دمکراسی به نوع حکومتی اشاره می کند که با اراده ی مردم ایجاد می شود و در مقابل مردم پاسخگو است ولی مردم سالاری پا را از این هم فراتر می گذارد و از واگذاری امور مردم به خود آنها سخن می گوید مردم سالاری تنها به دنبال پاسخگو کردن حکومت نیست بلکه در پی محدود کردن آن است و اعتقاد دارد در اموری که مردم در چارچوب فرهنگ و دانش خود درک می کنند و عمل می کنند نیاز به حکومت نیست .
با توجه به فرهنگ ایرانیان و آنچه از گفت و شنود های روزمره ی مردم و حتی داستان ها و حکایت ها بر می آید . ایرانیان اساسا به حکومت مرکزی که بر تمام شئونات زندگی آنان مسلط باشد اعتقاد ندارند و این باور ، مربوط به قرون اخیر و یا حتی این چهارده قرنی که از حضور اسلام در کشور می گذرد نیست بلکه ریشه در تاریخ ایرانیان دارد.
داریوش کبیر در وصیت خود به فرزندش خشایارشا میگوید: ” جانشين من خشايارشا بايد مثل من در حفظ اين كشورها كوشا باشد و راه نگهداري اين كشورها اين است كه در امور داخلي آن ها مداخله نكند و مذهب و شعا ئر آنان را محترم شمرد .”

این ویژگی مردم ایران نیز از آن دست خصوصیاتی است که هرگز واکاوی نشده است . سبک و سیاق مدیریت ایرانیان نیز کم و بیش همین طرز تفکر را دنبال می کند و هرگز به عنوان یک سبک مورد بررسی قرر نگرفته است.
مردم ایران به سخنان و پیشنهادهای افراد مورد علاقه و اطمینان شان بیشتر از حکومت اهمیت می دهد و به نظر ایشان هرکس به دولت نزدیکتر بشد از مردم دور تر است. برای همین است که حکومت برای مشروعیت بخشیدن به رفتارش تلاش می کند که به شخصیت های مردمی نزدیک شود و از مقابله با این افراد بپرهیزد .
مردم هیچگاه مصوبات دولت و یا مجلس را جدی نمی گیرند و احساس می کنند که در عمل راه حل مناسب را برای هر کاری پیدا می کنند چون نهایتا این مردم هستند که رودرو قرار می گیرند و زبان یکدیگر را بخوبی درک می کنند.بنابراین چندان نگران مصوبات نیستند.
متاسفانه از دوره ی مشروطه که تجربه ی کشورهای غربی به عنوان الگوی موفق به جامعه پیشنهاد شد . ما در راهی پای نهادیم که با ساخت فکری و فرهنگی ما سازگاری نداشت . و یک صد سال دائما حول نقطه ی صفر چرخیدیم و به جائی نرسیدیم . در طول یک صد سال تلاش کردیم دولت را در کشور تقویت کنیم و با ایجاد سازما ن های متمرکز قدرت را به مرکز انتقال دهیم. و نتوانستیم شراکت مردم در توسعه ی کشور را افزایش دهیم . سخن از این نیست که سازمان های برنامه ریز کشوری را نابود کنیم و دولت را به استان ها ببریم تا مردم شهر ها و روستا ها حضور دولت را حس کنند. متاسفانه دولت نهم با چنین شعاری ، نهادهای برنامه ریزی و نظارتی کشور را نابود کرد تا حاکمیت دولت را به سطح روستا ها افزایش دهد و حاضر نشد بخشی از قدرت را به خود مردم و یا حتی استاندار منتصب خودش واگذار کند. سخن این است که سازمان برنامه ریز کشوری برآیند نهاد های برنامه ریز شهری و بخشی و استانی باشد . که از داخل خود مردم جوشیده است و توسط خود مردم اداره می شود . اگر قرار است مردم سالاری سخن به حقی باشد پس نباید از اینکه مردم شهر و روستا برای خودشان تصمیم بگیرند هراس داشته باشیم.
دولت ها بحث حاکمیت ملی را مطرح می کنند و قوانین یکسان و یا حتی زبان واحد را ضامن بقای حاکمیت ملی و امنیت ملی می دانند تا حضور پر رنگشان را برخلاف خواست ملت توجیه می کنند . در حالیکه این نوع حکومت مربوط به یک صد سال گذشته است ولی این کشور قرن هاست که با همه ی اقوامش ،حول فرهنگ مشترک متحد باقی مانده و باقی خواهد ماند.
با این همه تلاش برای تمرکز مور در دست دولت ، حضور حکومت در امور مردم تنها در پایتخت و شهرهای بزرگ چشمگیر و ملموس است و در شهرهای کوچک تر که مردم به هم نزدیکتر هستند حضور دولت در فضای زندگی مردم چندان ملموس نیست ودر آنجا دولتی های محلی نیز رنگ مردمی به خود می گیرند و روابط اجتماعی به قانون ترجیح داده می شود.
در بعد اقتصادی رابطه ی مردم و حکومت را می توان بطور ملموس تری بررسی کرد زیرا آمار های اقتصادی این رفتار را به صورت کمی نشان می دهد. سرمایه گذاری بخش خصوصی در کشور در سال های پس از انقلاب به دلائل متعدد کاهش یافت که مهمترین آن را می توان دخالت دولت در حوزه ی بخش خصوصی دانست که بسیاری از صنایع ملی شد و دولت در اجرای پروژه ها از روش امانی حمایت می کرد .
پس از جنگ با روی کار آمدن دولت سازندگی ، بخش خصوصی امیدوارانه سرمایه گذاری خود را شدت بخشید و تا سال هفتاد ، میزان سرمایه گذاری بخش خصوصی به سالهای 55و 56 نزدیک می شد . اما سیاست دولت سازندگی در باز گذاشتن دست دولتی ها و سازمان های نظامی در ورود به بازار کسب و کار باعث عقب نشینی شدید بخش خصوصی شد بطوریکه در سال های 72 تا 74 میزان سرمایه گذاری بخش خصوصی از دوران جنگ هم کمتر شد و حتی برای اولین بار در تاریخ (صرف نظر از سال 57 که اقتصاد متوقف شده بود) میزان سرمایه گذاری بخش خصوصی از بخش دولتی هم کمتر شد .و نتیجه ی این سیاست رسیدن به تورم 50 درصدی بود که در زمان جنگ هم تجربه نشده بود.
از سال 75 دولت تصمیم گرفت که در سیاست خود در قبال بخش خصوصی جدید نظر کند و بخش دولتی را محدود تر سازد و در نتیجه بخش خصوصی به آرامی سرمایه گذاری خود را افزایش داد این روند با ورود دولت اصلاحات ، که با شعار مردم سالاری پا به عرصه گذاشته بود و با ایجاد شوراها ، امید به بازگشت مردم سالاری را به مردم برگردانده بود ، شدت گرفت به طوری که سرمایه گذاری بخش خصوصی در دوره ی اصلاحات تقریبا به دوبرابر افزایش یافت و تورم به آرامی کاهش یافت . ولی با آمدن دولت نهم و تکیه بر سرمایه گذاری دولتی و ورود سازمان های نظامی و دولتی به عرصه ی کسب وکار ، رشد سرمایه گذاری بخش خصوصی به شدت کاهش یافت تا جایی که پرداخت وام های سهل الوصول دولت به صنایع زود بازده هم نتوانست این کمبود را ، حداقل در بخش آماری ، جبران کند و در نتییجه تورم افزایش یافت.
اگر چه عدم تمایل بخش خصوصی را نمی توان تنها عمل رشد تورم دانست ، اما بررسی آماری اقتصاد ایران بعد از انقلاب بخوبی ارتباط معنا دار تورم و عدم سرمایه گذاری بخش خصوصی را بخوبی نشان می دهد.
بنابر آنچه ذکر بهترین روش اداره ی کشور برای ایرانیان روشی است که تصمیم گیری ها توسط خود مردم و یا معتمدین آنها انجام شود .و برای رسیدن به این هدف باید نهادهای مدنی به سرعت تشکیل شود . نهادهائی که خودشان را برای پذیرفتن مسئولیت و و تهیه و تدوین سازو کار مناسب برای پیشبرد اهدافشان آماده کنند. نهاد های مدنی محلی نیز برای تبادل تجارب و نزدیکی روش ها بایستی نهادهای استانی و نهایتا کشوری را تشکیل دهند . چنین سبکی از اداره ی جامعه برای ایرانیان قابل درک است و اعتماد و مسئولیت اجتماعی آنان را افزایش می دهد.
شوراهای محلی واستانی و کشوری با هدف قانون گذاری ها و نظارت های محلی ، استانی و کشوری تشکیل شود و ضرورتی ندارد که این شوراها مستقیما از طرف مردم انتخاب شوند بلکه نهاد های مدنی که مردم را نمایندگی می کنند بایستی در تشکیل این شورا ها نقش اساسی را ایفا کنند.
این روش که از مردم بخواهیم در حوزه ی دانش و فعالیت خودشان در جامعه مسئول باشند بسیار عقلانی تر و پیشرفته تر از روشی است که از مردم بخواهیم برای انتخاب کسی مشارکت کنند که حتی نمی دانند شرح وظایفش چیست؟
به عنوان یک روش آزادیخواهانه پیشنهاد می کنم که مردم در حوزه ی فعالیت خودشان ، نهاد های مدنی را هرچه زودتر تشکیل دهند و خود را برای پذیرش مسئولیت در آن حوزه ، آماده کنند .
دلیلی ندارد که نهاد های مدنی با اهداف سیاسی تشکیل شوند چرا که تشکیل هر نهاد مدنی ، حتی در شهرهای بسیار کوچک ، خود یک قدم بزرگ به سوی مردمسالاری است ، حتی اگر ظاهر سیاسی هم نداشته باشد.
ما نباید برای تشکیل نهاد مدنی منتظر دستورالعمل از دولت بمانیم و یا به نحوی پای دولت را به نهاد مدنی باز کنیم که ما را جدی بگیرند . فراموش نکنیم که دولت را ما برای خدمت به ملت تعیین می کنیم و دلیلی ندارد که مشروعیت نهاد مدنی را از دولت درخواست کنیم بلکه باید این مشروعیت را از اعضای صنف خودمان و در واقع مردم بخواهیم.
نهاد های مدنی بایستی ارتباط خود را با هم استانی ها و سایر استان ها تقویت کنند تا از تجارب و کمک یکدیگر در آبادانی کشور استفاده کنند .حتی بسیاری از مسایل محلی می تواند از طریق مذاکره بین دو یا سه نهاد مدنی محلی مرتفع شود و نیازی به ارجاع مسئله به مرکز استان و یا مرکز کشور نمی باشد.
همه ی نهاد های مدنی که تاکنون در کشور تشکیل شده است هم امروز نقش مهمی در دفاع از حقوق ملت ایفا می کنند .هدف ما از شعارهای سیاسی رسیدن به جامعه ی سالم است که به شکوفا شدن استعداد ها و سعادتمند شدن مرم بیانجامد وقتی تشکیل نهاد های مدنی می تواند این اهداف را تامین کند دیگر ضرورتی به سیاست زدگی نیست.

شیرازی اوغلوی گرامی،
واقعا گل کاشتی با این نوشتار. حرف دل مارا گفتی.
مورتوز خان گرامی،
خیلی ممنون. فقط حرف دل خود را زدم.
مهناز خانم گرامی،
پاسخ موسوی به چهار سئوال آن آیت الله واقعا تأسف آور است که چه عرض کنم، بلکه دست این شیاد را رو کرد که مردم بفهمند این بشر و آن پنج تن آل عبا که گنجی هم جزوش است، از خروش مردم به ترس آمده اند و دنبال نجات جمهوری اسلامی و خط امام منحوس سیزدهم هستند. موسوی، بی موسوی. منتظری، بی منتظری. کروبی، بی کروبی. خاتمی، بی خاتمی. مردم به راه خود ادامه خواهند داد. همانطوریکه صنمی گرامی گفتند، ما باید از توسل به روحانیت (درست مثل توسل به ارتش) خودداری کرده و هر کسی را که از خط امام و اسلام و روحانیت سوء استفاده میکند و سعی در فریب مردم دارد، طرد کنیم. اگر موسوی به قول خودش، وصیت خودرا کرده و کفن اش را هم پوشیده، از چه چیزی هراس دارد؟ آیا خواهان براندازی این رژیم جنایتکار است یا خواهان حفظ آن و احیای خط امام است. به قول شیرازی که به درستی اشاره کرد، این موسوی هم جزو همان گروهی است که عقیده دارد “انقلاب را دزدیدند”. نه جانم، انقلاب را ندزدیدند. انقلاب اصلا ارزش دزدی نداشت. خاک بر سر کسی که فکر کند که این انقلاب یک تحفه ای بود که حالا کسی بیاید و از دست دیگری قاپ اش بزند و بدزدد. مسئله سر قدرت بود. و کسانی که به این غائله کمک کردند، مثل مجاهدین و توده ای ها و چریک ها و جبهه ملی ها و نهضت آزادی ها و دیگر مصدق السلطنه ای ها، دیدیم که چه پاداشی گرفتند. نوش جانشان باد که دیگر از این غلط ها نکنند.
عزت الله سحابی را هم که همه تا حالا شناخته اند. امثال او و سنجابی ها و بقیه تخم و ترکه های جبهه ملی و نهضت آزادی و مصدق السلطنه قاجار بودند که ایران را به این روز انداختند.من واقعا ایمان دارم که جنبش مردم ایران از این مزخرفات عبور کرده و تقدس شکنی را از همان خمینی منحوس گرفته تا خامنه ای و دیگر شیادان شروع کرده اند. این را از لابلای شعار ها مردم به خوبی میشود فهمید.
حرف من این است:
ما سبز را نمیخواهیم اگر با سرخ و سفید و ایران همراه نباشد.
جنبش مردم ایران
نوش

سلام با تشکر
از نگاهی عزیز
مدیر گرامی،صنمی عزیز.مهنازخانوم،علیتبریزی پیاله چی ک در ر ِوشنگری وروشننگری تلاششان را انجامداده اند،امیرزا شیرازاوغلو و همه وهمه ِعزیزان …وعاشیق منم با امید ایرانی سر فراز و همیشه برقرار از مهر و انسانیت پاینده ایران و مردمانش

دیگر اینکه برداشت من از عرف سیاسی این بوده است که اگر قرار است اشاره لفظی مستقیم به استفاده از نیروی قهری علیه کشور دیگری شود، آیا آن نباید از طریق فرمانده کل قوا یعنی آقای رءیس جمهور انجام گیرد؟!…

در کاخ سفید چه خبر است؟!

کنترل دست کی است؟…

اینکه هرکسی که دلش خواست دهانش را باز میکند و هرجوری که دلش خواست حرف میزند آخر کار دست ارباب خواهد داد ها!

یا اینکه آن جناب طبق خواست و با اجازه جناب اوباما چنان صحبت کرد. که در آن لحاظ این سؤال برایم پیش می آید که آیا کمبود و یا عدم جربزه باعث شد که عنان گفتار به جناب سپهبد سپرده شود؟!

من که هنوز در عجبم!…