کوه موش زائید! تظاهرات کوچک ضد عاشورائی نظام… درایت و کفایت موسوی و عربده های مستان باده خون و قدرت …. عباس میلانی در مصاحبه با لوموند می گوید:….

یولداشان عزیز

با سلام و احترام

موسوی در بخشی از بیانیه اخیر به خوبی می نمایاند که جنبش سبز گرچه رهبری او و سایرین را پذیراست اما در تصمیم گیری خود لزوما هم منتظر اجاره کسی نخواهد ماند. به قول معروق “این تو بمیری دیگر از آن تو بمیری ها نیست”. لذا دیگر دوران ماست مالی ها سپری است و باید نظام فکری کند فکرستان.

ریشه این حرکت خود جوش را باید در نارسائی ها و ستم های سی ساله اخیر و ویژگی ذاتی این نظام در دامن زدن بدان و عجزش در حل آن از یک سو و اراده مردم به زندگی بهتر و برخورداری از حقوق شهروندی از سوی یدیگر جست.

نظام بر سر چند راهی در هم و برهمی است. اگر به هر کدام از خواست های موسوی کرنش کند که پای سند سرنگونی و براندازی خود را توشیح “ولی یا نه” کرده است. اگر هم نکند و به سرکوب ادامه دهد که باز هم با ریزش هواداران خود و رادیکالیزه شدن جنبش رو به روست.

با “موسوی” و “کروبی” و “خاتمی” چه باید کرد مثلا؟ اگر این ها را دستگیر کنند و یا بکشند که اینها می شوند “شهید قلب تاریخ” و یا واقعا “گاندی” زمانه. اگر اینها را به اعترافات تلویزونی وادارند که شاید به اعتبار اینها لطمه هائی وارد شود که همین هم کلی اگر و اما دارد که این مردم دیگر با مردم سی سال پیش فرق دارند که “زندانی بریده شده را به دیده حقارت بنگرند”. اما گیرم که این گونه شد و “موسوی” و “کروبی” و..به اعترافات تلویزونی تن در دادند و همه وجهه و آبروی خود را هم از دست دادند. در آن صورت آیا جنبش بی رهبر می ماند؟ البته که نه. رهبر بعدی از آن ” که یا کیان ” خواهد بود؟

رهبر فردی یا جمعی فرضی بعدی هر که باشد نخواهد توانست از نظر موضع گیری در سمت راست “موسوی” و “کروبی” قرار گیرد. فراموش نکنیم که اینان بد یا خوب در چهار چوب نظام تغییراتی را می جستند و به اصل نظام وفادار بودند. بلاخره به نوعی “همزه وصلی در بین مردم و دستگاه بوده اند(برای صرف نحو نادانانی چون خودم “همزه وصل همزه ایست در ابتدای کلام تلفظ می شود ولی در وسط تلفظ نمی شود یا به عبارتی دیگر نوشته می شود اما خوانده نمی شود. یعنی با همه بی خاصیتی باز هم “همزه ای” است). رهبری بعدی حتی اگر قلبا هم از جنس و سنخ این نظام باشد این قدر فهمش خواهد رسید که “از سر راه برداشتن موسوی و کروبی از این راه تنها معنای روشن و آشکارش این است که در چهار چوب این نظام راه حلی نیست و نخواهد بود والسلام”.

احتمالا فردا شعار “مرگ بر خامنه ای” کف خواسته ها خواهد شد اگر امروز بخش هائی احتمالا بزرگ از جنبش با آن راحت نباشند.

به عبارتی ساده تر حذف مکانیکی رهبران فعلی آنان را واقعا قهرمان مردمی می کند که دیگر “سر و کله ” زدن با همین ها هم کار حضرت فیل خواهد بود اما حذف “اخلاقی و حیثیتی” هم احتمالا رهبرانی به مراتب رادیکالتر را وارد صحنه خواهد کرد که حتی فکر آن برای دستگاه ترسناک است.

در جنگ های ایران و روس تاریخ ما داستانی دارد که به افسانه می ماند اما شوربختانه داستان نیست. البته جزئیات آن در کتب هست وکه شاید روزی هم در اینجا برای خندیدن و گریستن ذکرش کنیم اما خطوط کلیش که کمی یادم مانده چنین است که “فتحعلی شاه قاجار” پس از شکست ایران از روس ها مراسمی بر پا می کند و شمشیری به کمر و دم و دستگاهی و پس از خواندن اشعاری سست و من در آوردی رجز خوانی می کند که “بفرمایم تا عشایر فلانجا مثلا روس ها را حذف و نابود کنند؟” اطرافیان هم التماس کنان که “ما ضامن لطفا شاه ببخشند” یا مثلا “لوله توپی را به سمت مسکو می گیرد” که “بفرمایم تا مسکو را بزنند و با خاک یکسان کنند” و بادامجان دور قابچینان هم با ترس و التماس ساختگی همه همصدا که “نه نه به آنان رحم کنید” . بعد شاه بزرگوارانه می گوید حالا چون شما پا در میانی می کنید ما مثلا روس ها را گوشمال نمی دهیم از سر تقصیراتشان می گذریم و این “قرارداد ننگین ” را هم محض “گل روی شما ” و “جهنم ضرر” امضاء می کینم.

معلوم شد که “جمهوری ولایت فقیه” حتی در حد “با با خان ( فتحعلی شاه قاجار) هم چیزی سرش نمی شود زیرا “با با خان” این قدر عقلش قد می داد تا آن “توپ مردنی” را اقلا دیگر شلیک نکند تا بتواند بر پایه همان کمی خالی ببندد. اما “جمهوری ولایتی” “توپ خود را پیش از موعد شلیک کرد” و به همه دنیا نشان داد که دیگر تیری در ترکش ندارد.

داستان پاره کردن و آتش زدن عکس “امام راحل” را می گویم. اگر به این کار مسخره دست نمی زدند این توهم باقی می ماند که بلکه “اما م راحل” هم دارای طرفداران بیشماریست و احتمال استفاده از این کارت در آینده وجود می داشت . اما معلوم شد که رژیم علیرغم همه رقم دروغ و تحریک و جادو و جنبل در این مورد نتوانست یک “نظاهرات مردمی و آبرومند” را ه بیاندازد. به قول “محسن سازگارا” خواست از حساب “امام” برداشت کند معلوم شد که “امام” هم چیزی در حساب ندارد(نقل به معنی). لذا دست خالی خود را ناشیانه رو کرد.

این است عاقبت کار ارتجاع که نه راه پس دارد و نه پیش. من به آینده کشورمان امیدوارم. شما چه فکر می کنید؟

خیر پیش

رهگذر

داستان قصد اقامت شاه در انگلستان بعد از انقلاب و چرا انگلیس می خواست به ملا ها پول بدهد:

دوستان من این را از یک برنامه بی بی سی ضبط کرده و روی یوتیوب گذاشتم:

http://www.youtube.com/watch?v=MFhqK3JMVOU

این هم ترجمه اهم آنچه که میشوید:

نوش…
.-.-.-.-.-.-.

برای اولین بار از مدارکی که بدستمان آمده فاش می کنیم که چرا انگلستان داشت به خمینی پول میداد.
«ما باید پیشنهاد کنیم که تمامی هشتصد میلیون پوند را بهشان پس بدهیم…»
«برای اینکه آنها بدجوری میخواستند که به ملا ها اسلحه بفروشند. به همین سادگی!…»
سی سال پیش در بحبوحه انقلاب اسلامی ایران شاه به تبعید رفت و خمینی به مسند قدرت رسید. انگلستان که سالها شاه را پلیس ما در آن منطقه از دنیا می دانست حال با این مشکل مواجه بود که چه کسی باید مراقبت از او را در تبعید به عهده داشته باشد.
تعقیب سلسله مدارک با یک تلکس شروع می شود که وزیر خارجه دیوید اوئِن روز 21 فوریه به سفیر انگلستان در تهران فرستاد. آلن هارت خبرنگار سابق پانوراما رویکرد خارق العاده ای را که نخست وزیری اتخاذ کرده بود به یاد آورده و شرح می دهد. آلن هارت خبرنگار ناوابسته ای بود که به نخست وزیری اطلاع می دهد که شاه واضحا بیان داشته که انگلستان اولین گزینه او به عنوان محل سکونت دائمی است و میخواهد در ملکش نزدیک به شهر گودالمینگ مستقر شود. آن موقع ها هارت در استخدام اندیشگاهی بود که بوسیله شهبانو فرح مدیریت می شد و لذا شاه در آن رابطه در جهت سکونت در انگلستان از او درخواست کمک کرده بود. ما به دنبال هارت رفتیم و مدارک تازه رو شده را به او نشان دادیم.
هارت: «من هم آن راز را نگه داشته بودم و به همین دلیل به غیر محرمانه شدنشان علاقه مند بودم.»
هر اقدامی از طرف شاه در جهت سکونت گزیدن در این کشور برایمان دردسرهای بزرگی را ایجاد خواهد کرد، هم از لحاظ امنیتی و هم در روابطمان با حکومت جدید.
هارت: « من به نخست وزیری انگلستان رفته و با تام مکنلی صحبت کردم. او خیلی مستقیم و روراست گفت که حزب آنرا متحمل نخواهد شد. البته حالا دلیلش را بخاطر مدارک روشده می دانیم. دلیل این بود که آنها بدجوری میخواستند که به ملاها اسلحه بفروشند. به همین سادگی!…»
در زمان تبعید شاه پنجاه قرارداد مختلف نظامی در انگلستان در حال اجرا بودند. قراردادهایی که طبق آن قرار بود تانک، نارنجک دود، سیستمهای هدایت موشک، و بمب های خوشه ای به ارتش ایران تحویل داده شود.
در یک مدرک محرمانه وزارت دفاع که برای مجمع وزیران که آشکارا نگران عواقب اقتصادی اوضاع بودندتهیه شده بود نوشته شده بود که «ارزش کل قراردادهای دفاعی ما الان با ایران نزدیک به دو میلیارد پوند می باشد.»
« وزارت دفاع ممکن است که حدود صد میلیون پوند طی سال آینده ضرر کند» که نتیجه اش « بیکارشدن بیست هزار شهروند بریتانیایی خواهد بود»
دولت ایران پیشاپیش پول اسلحه ها را داده بود که تا ماه آوریل آن پولها خرج شده بودند. ولی خوشبختانه دیوید اوئن طرحی برای ادامه معامله در دست داشت:
«قبلا دولت ایران هشتصد میلیون پوند وام به بخش خدمات عمومی انگلستان در دو قسمت از طریق شورای آب ملی کشور داده بود. قسمت اول آن وام را باید در ماههای مه و نوامبر امسال در دو قسط پرداخت کنیم. من به شما پیشنهاد میکنم که دولت اعلیحضرت ملکه انگلستان پیشنهاد پرداخت یکجای تمامی وام گرفته شده به ایرانی ها را بکند و بعد ما فهرستی از پرداختهای تاخیرداده شده را به ایرانی ها می دهیم و به آنها توضیح می دهیم که چه اشکالاتی را آن برای شرکتهای انگلیسی بوجود آورده است.»
طرح جالبی بود برای جبران وامی که به ما در اوج اشکالات نقدینگیمان داده شده بود با پول نقدی که حکومت جدید ایران فقط میتوانست خرج قراردادهای تسلیحاتی با بریتانیا بکنند. آلن هارت هیچ چیزی از این برنامه در لندن نمی دانست. همچنین مارگارت تاچر هم از آن بی خبر بود وقتی که هارت به ملاقات او برای صحبت راجع به آمدن شاه به انگلستان، رفت.
هارت: «او (تاچر) بیرون مشغول کندن گلهای رز بود. مرا به داخل قصر برد و گفت که بنشینم و بعد از شنیدن آنچه که به او درباره تصمیم شاه گفتم به من این را گفت: تو به اعلیحضرت بگو که بعد از همه آنچه که برای انگلستان انجام داده است، به عنوان یک بریتانیایی مایه شرمم خواهد بود اگر نتوانیم او را اینجا داشته باشیم.»
صبح بعد از انتخابات که آلن هارت به خانم تاچر زنگ زد تا اطمینان حاصل کند که او هنوز آماده است اجازه دهد که شاه تبعیدش را در انگلستان بگذراند خانم تاچر گفت که اطمینان دارد که برنامه روبراه است ولی اول باید با پیتر کرینگتون که بعدا وزیر خارجه اش شد در آن باره صحبت کند. آنها موافقت می کنند که هارت چهل و هشت ساعت دیگر دوباره زنگ بزند. ولی بعد از آن تاچر هرگز به تلفن های آلن هارت جواب نداد.
دو روز بعد سفیر بریتانیا با شادمانی از ایران گزارش داد که معامله با ایرانی ها بهتر از آن طور که تصورش میشد پیش رفته است.
در حقیقت خانم تاچر با وضعیتی روبرو شد که تصمیم آن قبل از او گرفته شده بود و تغییر دادنش از دست او خارج بود. والا با حساب اینکه انگلستان اجازه اقامت به اشخاص مختلف با پیشینه های عجیب را همیشه داده است شاید پاسخ مثبت به تقاضای اقامت شاه در اول ماجرا داده بود .

به سلامتی تان همکده ها…

نوش…

هیچی! در اشاره به نامربوطاتی که در رابطه با جناب آقای رضایی نوشتم،

میگم اگه اسم را با هاشمی رفسنجانی عوض کنیم،

میرسیم اینجا:

http://news.gooya.com/politics/archives/2010/01/098495.php

نوش…

این هم شاهد از غیب از برای اونچه که قبلا یه چیزایی حالیم نبود:

http://rastaakhiz.blogspot.com/2009/12/blog-post_6759.html

نوشانوش!…

گفتگو با خدا
گفتم خدا کجائی گفتا که خود ندانم
گفتم که نا توانم گفتا که ان بدانم
گفتم چه بایدم کرد گفتا که من ندانم
گفتم که روح پاکت گفتا ربوده ملا
گفتم که دین و ایمان گفتا اسیر ملا
گفتم چه شد عدالت گفتا فنا زملا
گـفـتم کـه نـایـب تــو گفتا نبوده ملا
گفتم نماز و روزه گفتا ریای ملا
گفتم که عدل وانصاف گفتا نداره ملا
گفتم که شرم و عفت گفتا نجو زملا
گفتم حسین و طفلان گفتا دکان ملا
گفتم روان بشد خون گفتا زریش ملا
گفتم که مکر و حیله گفتا عیان زملا
گفتم که اشک و ناله گفتا فزوده ملا
گفتم که ریش وتسبیح گفتا تفو به ملا
گفتم که گاز خردل گفتا عطای ملا
گفتم چماق و نیزه گفتا عصای ملا
گفتم لباس شخصی گفتا اجــیــر ملا
گفتم که خون سهراب گفتا غذای ملا
گفـتم که خـون ملـت گفتا شراب ملا
گفتم که خاک ایران گفتا نجس زملا
گفـتــم دلار نـفـتی گفتا به جیب ملا
گفتم که مهر ورزی گفتا خطای ملا
گفتم عزا و شیون گفتا ســـرود ملا
گفتم که قصر شاهان گفتا طـویـله مـلا
گفتم که تاج کورش گفتا به چنگ ملا
گفتم که ننگ ونفرین گفــتا نـثـار مـلا
گفتم که تیر نا حق گفتا به قلب ملا
گفتم عذاب و آتش گفتا به گور ملا
گفتم که روز محشر گـفـتا عذاب ملا
گفتم که گرز رستم گفتا به کون ملا
گفتم که رهبر ما گـفتا چلاق مـلا
گفتم که بنگ وشیره گـفـتا رفیق ملا
گفتم جنون وشهوت گـفـتا مـرام ملا
گـفتم سـیه عـمامه گـفـتا سـلاح ملا
گفتم چه بایدم کرد گفتا حذر زملا
گفتم براگ اوباما گفتا که نوچه ملا
گفتم که روس ملعون گـفـتا رئیس ملا
گفتم که چین و ماچین گفتا شـریک ملا
گفتم که بانو مرکل گفتا عروس ملا
گفتم که پیر لندن گفتا که مام ملا
گفتم که بانک مونی گفتا غلام ملا
گفـتم که آرزویـت گفتا زوال مـلا
گفتم به دین وایمان گفتا که ریده ملا